Michael en Robin op reis

Het laatste nieuws (letterlijk)

2010-06-07T01:22:00.000-07:00

Hallo allemaal! Alles okay?! Hier mijn laatste blog, hierna ga ik verder op www.facebook.com de foto's blijf ik wel op picasa uploaden.

Wat hebben we de afgelopen tijd allemaal gedaan? Ten eerste zijn we na Laos op zoek gegaan naar een geschikte lokatie (en pand) om een restaurant of bar te beginnen. We zijn in verschillende steden geweest; Nongkai, Udonthani, Mahasarakham, Surin en nog een paar waarvan ik de naam ben vergeten. In Udonthani hebben we een leuk pand gezien met (dachten we) een goede lokatie in de studentenbuurt. We betalen 20 euries zodat we later terug kunnen komen met de garantie dat we het pand kunnen huren.

Ondertussen gaan we naar Surin (Chomphra) waar Sirirat geboren is en waar haar familie woont. Iedereen woont dicht bij elkaar, je kunt zo bij iedereen binnen wandelen en de deuren (voor zover die er zijn) staan altijd open. In Chomphra hebben we volgens de traditie een heel ritueel gedaan zodat we bij elkaar mogen zijn en slapen, een soort van verloving. Hoe gaat dat in z'n werk? Om 4 uur in de ochtend staan we op om met de hele familie eten te koken, en niet te weinig ook! Ik kook de Hollandse frieten en gehaktballen, door iedereen zeer gewaardeerd, verder nog veel vis en curry. Rond een uur of 9-10 nemen we een douche en kleden we ons om. Eerst moeten we in de tuin van het huis een gebed doen, daarna op de eerste verdieping nog meer rituelen. We geven een varkenshoofd, staart, poten, en 2 kippen als offer (deze hebben we naderhand gekookt en opgegeten). Iedereen heet me welkom in de familie door een armband om mijn pols te binden met wat geld. Als het ritueel voorbij is gaan we met z'n allen eten.

De volgende dag nog een traditie met monnikken in de tempel, aan de overkant van de straat. We geven de monnikken eten, drinken en geld. In ruil hiervoor doen ze een gebed samen met ons voor de overledenen (zoals oma en de opa's).

Dezelfde dag nog verteld de moeder van Sirirat dat we de volgende dag moeten vertrekken, het is dan een "goede dag" om te vertrekken. Vertrekken we een dag later dan zal dit onheil met zich mee brengen. Na alle spullen in te hebben gepakt (Sirirat heeft erg veel kleding en spullen in het huis liggen) moeten we het huis verlaten.

De dagen erna zijn we op bezoek geweest bij familie in Korat, de reden hiervoor is dat de neef van Sirirat een motorshop heeft. We besluiten de goedkoopste motor te kopen (2e hands Honda, 125CC) en deze te laten repareren/opknappen. We hopen hem over 2 weken op te kunnen halen.

We zijn nu in Udonthani waar we 3 dagen geleden de sleutel van het pand hebben gekregen. Dezelfde dag nog hebben we alles schoongemaakt en een klusjesman (wederom een kennis van Sirirat) laten komen om het een en ander te bespreken. De klusjesman, Nong, heeft slecht nieuws voor ons: elk jaar in het regenseizoen (begint in juli) staat het pand onder water. Ook de buurt is niet erg goed vanwege criminaliteit. De zelfde avond als we liggen te slapen horen we gerommel aan het hek (ja een hek want we hebben geen deur). Ik loop naar beneden om een kijkje te nemen, niets te zien. Ook staan er regelmatig mensen buiten te telefoneren, waarom en wat ze zeggen weten we niet. We besluiten dan ook om een ander pand te gaan zoeken en hier niet lang meer te verblijven.

Gisteravond zijn we wat wezen drinken met Nong en wat andere vrienden. Toen we terug kwamen ontdekte Sirirat dat haar schoenen (die ze nog niet uitgepakt had) onderaan de trap lagen samen met wat van onze slippers in een perfecte cirkel. We weten zeker dat wij dit niet gedaan hebben en besluiten de politie en de eigenaar (tevens onze buren) te laten komen. De politie gelooft helemaal niets van ons verhaal en is na 2 minuten weer weg. We besluiten alles te controleren, sloten en onze spullen en gaan dan naar bed. Het verhaal wordt nog vreemder, waarschijnlijk geloven jullie er niet veel van maar ik geloof er wel in. Toen ik naar de wc ging voor het slapen gaan kon ik mijn slippers niet vinden (ik heb speciale slippers voor in de badkamer/wc). Ik weet 100% zeker dat ik ze in de badkamer heb achtergelaten. Ik loop naar beneden om een kijkje te nemen en verrek, ze liggen beneden vlak naast de cirkel van schoenen en slippers. 3 minuten eerder lagen ze daar nog niet dat weten we 100% zeker, ook onze buren hebben de slippers daar eerder niet gezien. Erg vreemd allemaal en we weten niet hoe dit heeft kunnen gebeuren aangezien alle deuren en ramen op slot waren. We proberen te slapen maar dit lukte niet, vandaag nog verhuizen we naar een ander appartement want we zijn wel geschokken. We hebben een andere lokatie gevonden om een bar te beginnen, morgen gaat Sirirat over de prijs praten (ik niet want als ze een buitenlander zien verhogen ze meteen de huur). We hopen dat de huur niet te hoog is want anders weten we niet wat we kunnen doen.....

Nou dit was de laatste, misschien een tikkeltje vreemd op het eind, blog. Vanaf nu ga ik verder op facebook.

Veel liefs Michael en Sirirat.

Foto's!

2010-05-25T23:51:00.001-07:00

Een kort berichtje, ik heb foto's upgeload op Picasa.
De links zijn:
http://picasaweb.google.com/michael.degraaf/Laos#
http://picasaweb.google.com/michael.degraaf/Thailand#

De foto's in traditionele kleding zijn voor een traditie in het huis van Sirirat zodat we bij elkaar mogen zijn en slapen.

Om eerlijk te zijn ben ik vandaag te lui om wat te typen, het is namelijk zo veel :p

Liefs,
Michael en Sirirat

Laos

2010-05-07T07:22:00.000-07:00

Hallo allemaal! Lang geleden dat ik een bericht geschreven heb! Helaas geen foto's vandaag, internet is hier echt te langzaam.

Alles is hier nog steeds goed, geen last gehad van de "rood hemden" zoals de ambassade ze noemt. We zijn voor een paar dagen naar Laos geweest, Vientiene en Luangprabang. Vientiene is best wel heel erg saai, gelukkig was er een live-muziek club dat was wel erg tof. De reden dat we naar Laos zijn gegaan was voor mijn visum, helaas waren er een paar feestdagen (waar wij niets van af wisten) en was de ambassade dicht. We zijn even naar Luangprabang geweest voor een paar dagen, een oude stad met franse huizen, aan de Mekong, erg mooi om te zien.
Na 4 dagen weer terug in Vientiene, extreem druk bij de ambassade (meer dan 600 mensen), we hebben er de hele dag over gedaan om m'n paspoort in te leveren. Vandaag heb ik hem terug gehad, 2 maanden visum en daarna kan ik met een stempel nog eens 2 maanden krijgen.

Nu gaan we op zoek naar een geschikte lokatie om een restaurant of bar te beginnen, daarna gaan we naar de moeder van Sirirat om haar een bezoekje te brengen.

Helaas sluit het internetcafe nu :( morgen probeer ik wat meer te typen en foto's up te loaden.

Liefs, Michael en Sirirat

Chiang Mai

2010-04-16T07:03:00.001-07:00

Hallo allemaal!

Het is lang geleden dat ik een berichtje heb achter gelaten, sorry! Het is hier namelijk Songkran, oftewel Thai's nieuwjaar. Songkran begon op de 12e en is gisteren (de 15e) geeindigd. Tijdens Songkran spuit iedereen elkaar nat met waterpistolen en emmers vol ijswater, ik voelde me net een kind. Het was echt SUPER druk in de oude stad en rond de kanalen. Veel mensen gooiden water vanuit pickup trucks en tuctuc's, anderen stonden bij een bar elkaar nat te spetteren. Wij stonden bij wat barretjes te gooien samen met wat vrienden.

We zijn ook een dagje naar de waterval geweest, hier hebben we veel klauter plezier beleeft. De dochter van Apple (vriendin van Sirirat en nu ook van mij) ging ook mee, ze heeft me veel (misschien te veel) Thai's geleerd. Ik kan nu al een aardig woordje over de grens spreken, vooral dingen die met een restaurant te maken hebben zoals namen van gerechten, vlees, het vragen van de rekening, vragen hoe het met iemand gaat, etc, etc.

Voor Songkran was er een groot feest bij een meer met live muziek. Hier zijn we met wat vrienden heen geweest en hebben we flink wat afgedanst, dansen op de Thaise manier wel te verstaan, iedereen lacht me uit als ik het doe.
Vandaag zijn we naar het zelfde meer geweest om lekker te relaxen. Je ligt hier niet op het zand maar je zit in een soort houten hutje zonder muren. Erg gezellig en leuk om tussen alle Thai mensen te zitten. Het was wel erg heet vandaag, ik gok zo'n 40-43 graden, het zwemmen was dus een welkome bezigheid. Er zijn wat bosbranden in de bergen en de blushelicopters vlogen af en aan (vlak boven ons hoofd!).
We koken zo ongeveer elke dag voor elkaar, ik Nederlandse gerechten (aardappels, groente en een bal gehakt bijvoorbeeld), Sirirat dingen zoals padthai en curry (welke ik overigens nu zelf ook kan maken). We zijn ook langs wat tempels geweest, hier hebben we offers gebracht in de vorm van eten (kip, drinken, zoetigheid) en wierrook. In ons kamertje doen we ook wel eens een gebedje met wierrook en wat bloemen.
Nou dit was het weer voor nu, veel meer weet ik even niet te typen. We gaan nu naar een barretje om nog wat te drinken voor het slapen gaan.

Liefs Michael en Sirirat.

De kamer

2010-04-05T05:17:00.001-07:00

Ik heb maar even de tijd om dit bericht te maken maar hier zijn wat foto's van ons kamertje in Chiang Mai.

Liefs Michael en Sirirat

Sapa

2010-03-31T05:15:00.000-07:00

Een moeilijk besluit!

2010-03-26T06:13:00.000-07:00

Wat een hoop dingen heb ik gezien, en wat een nieuwe ervaringen heb ik meegemaakt. Dit is zeker iets wat ik nooit zal vergeten. Ik heb besloten na 4 maanden terug te vliegen naar Nederland. Ik voel dat de hoogtepunten van de reis over zijn en dat het niet veel beter meer kan worden. Ook heb ik eigenlijk gewoon niet zo veel puf meer om te reizen, plus dat Michael voor onbepaalde tijd naar Thailand gaat! Het was een moeilijk besluit, maar ik moet toch de knoop ooit doorhakken. Misschien ga ik na 2 weken weer terug (haha)! Nog geen idee wat ik in Nederland wil doen, maar dat zijn zorgen voor later..

Robin.

Hanoi

2010-03-25T05:55:00.000-07:00

De eerste dag in Hanoi hebben we lekker rustig aan gedaan. Eerst de treintickets naar Sapa van het station gekocht, daarna hebben we volgens de lonely planet een wandeltocht door het oude centrum gedaan langs verschillende bezienswaardigheden. We hebben onderandere een speciale houten brug, een paar tempels, moderne ijzersmeden (met lasapparatuur) en veel winkels gezien. Het is hier net als in Ho Chi Minh City extreem druk in het verkeer, extra lastig is dat je hier op de weg moet lopen omdat het trottoir vol zit met mensen, scooters en koopwaar.

De 28ste vertrekken we richting Sapa waar we een paar dagen willen gaan hiken in de bergen (waaronder de hoogste berg van Vietnam) en naar de heuvel stammen.

Ha Long Bay

2010-03-25T05:37:00.000-07:00

's Ochtends ziet het weer er al niet super uit. Het regent een klein beetje en de hemel ziet er grijs uit. We worden opgehaald bij het tour agency waar we de tour naar Ha Long Bay (baai van de neerdalende draak) hebben geboekt. Het is zoals altijd helemaal vol in het busje. Na een rit van twee uur, de gebruikelijke stop en nog eens twee uur komen we aan bij de haven van Ha Long. Hier staan nog eens veel meer touristen dan we eigenlijk (stom om te denken) hadden verwacht. Het uitzicht over de baai is niet super, we zien eigenlijk niks door de mist en het slechte weer.

Nadat we in groepjes zijn opgesplits; mensen die 1 dag gaan, 2 dagen en 3 dagen, gaan we de boot op. Wijzelf gaan 2 dagen en slapen dus een nachtje op de boot. De boot zelf ziet er prachtig uit, een van de 500 die er hetzelfde uitzien. Er zijn drie dekken; het zonnedek (wat geen toepasselijke naam is voor dit weer), het restaurant en de slaaphutten. We eten eerst wat lunch en leren de medepassagiers kennen; twee Nieuw Zeelanders, twee Engelsen, twee Chinezen en een Duitser. Ondertussen voert de boot stilletjes vanuit de haven de baai in..

Als we klaar zijn met lunchen gaan we het zonnedek op. We zien nog niet heel veel door de mist. Dit maakt het wel erg mysterieus. We kunnen een beetje de silhoueten zien van de mooie karstbergen. Het lijkt net een vallei die onderwater is gelopen. Na anderhalf uur varen komen we aan bij een van de bergen waar de grootste grot is die er te vinden is in de baai. Gelukkig is het weer een beetje opgeklaard en kunen we al stukken meer zien. De grot ligt wat hoger in de berg en er is een mooi uitzicht over het stukje baai heen. Hierna springen we in een kayak en kunnen we zelf een stukje van de baai verkennen; er zijn meerdere grotten waar je heenkan. Erg leuk om te doen, het ziet er allemaal wonderlijk uit. Als het donker begint te worden gaan we weer de boot op waar we dineren en na wat gekletst te hebben ons hutje ingaan om te pitten.

De volgende dag is eigenlijk niet een hele dag. We voeren met de boot door de baai heen. Het weer is een stuk beter dan gisteren en we kunnen nu erg ver zien. We voeren een paar uur en komen aan bij Cat Ba island. Hier zetten we een iemand af die verdergaat voor een nachtje op het eiland. Dit doen wij twee niet maar we worden wel om mysterieuse reden verplaatst naar een andere boot. Deze brengt ons terug naar de haven van Ha Long waar we lunchen (hier worden we weer naar een andere groep verplaatst aan tafel) en daarna teruggaan naar Hanoi.

Hoi An, en tussenstop Hanoi

2010-03-25T05:07:00.000-07:00

Vanaf Nha Trang nemen we voor de eerste keer een slaapbus. We hebben het ongeluk als laatste de bus op te komen en dus de slechtste plaatsen te hebben; achteraan, onderin met 5 mensen naast elkaar in krappe ligstoelen. Wel een grappige ervaring.

Om half 8 's ochtend stoppen we voor een hotel in Hoi An. Er komt iemand de bus in die gelijk probeert mensen het hotel in te leiden. Wij hebbeng een hotel geboekt dus nemen we het aanbod aan van 10 dollar voor een kamer. Dit is erg goedkoop, er zit warm water bij, een tv, airco en twee lekkere bedden. Voordat we de stad gaan verkennen slapen we eerst nog een paar uurtjes, een slaapbus is niet zoals een normaal nachtje slapen.

Soort van uitgerust gaan we op pad het oude centrum van Hoi An. In de jaren 'weetikniet' beheersde de Fransen Vietnam. Ook gebruikten de Chinezen dit stadje, vlakbij de zee en aan een rivier, als handelspost. Hierdoor zie je een mix van Franse en Chineze huisjes staan. Erg leuk om te zien al die oude huisjes. We kopen een ticket waarmee we uit een aantal dingen kunnen kiezen om te zien; zoals een van de tempels, oude huizen en workshops. Het is niet een erg groot stadje en zijn dus gauw uitgekeken. 's Avonds eten we in een restaurantje langs de rivier waar het trouwens erg sfeervol is. Ook geeft Michael iets te veel fooi (5 keer de rekening).

De volgende dag boeken we een tour naar My Son, een oud tempel complex uit de Champa tijd. Deze is zo ongeveer rond het Khmer rijk en het onstaan van Angkor in Cambodja. 's Ochtends worden we opgehaald om 8 uur en rijden we met de bus naar het complex. Het is aardig druk in de bus zoals we eigenlijk al een beetje hadden verwacht. My Son is erg in verval geraakt en was in onze ogen niet erg interessant, gewoon omdat we al zoveel tempels van elke soort hebben gezien dat het niet al te bijzonder meer is. Toch proberen we zo mooi mogelijk foto's te maken.

Om 1 uur in de middag zijn we (gelukkig) alweer terug in Hoi An waar ons al een bus staat op te wachten die ons naar Hanoi, de hoofdstad, zal brengen. Met de bus rijden we naar Hue waar we overstappen om de echte slaapbus. Het is weer een erg ongemakkelijke ervaring, maar toch beter dan een normale bus. Voordat we gaan slapen stopt de bus trouwens en kunnen we een lekker hapje eten. Als de bus de volgende ochtend stopt in het drukke Hanoi staan er gelijk al veel taxi's en brommers ons op te wachten die ons allemaal erg graag willen vervoeren. We nemen de taxi wat naderhand een erg slecht besluit lijkt. Omdat de taxi erg klein is zet de chauffeur onze grote tassen op de passagiersstoel naast hem neer, voor de taximeter! Hierdoor zien wij niet dat de meter veelste snel gaat. Aan het einde van de rit moeten we 5x meer betalen dan normaal gesproken. We kunnen er niks tegen doen want de meter zegt dat het zo is. De chauffeur zegt dat we zijn bedrijf maar moeten opbellen als we klachten hebben. Tegen onze zin in betalen we maar..
Als we hebben ingecheckt in een, weer goedkoop, hotel hebben we nog de hele middag voor ons. We zijn alleen in Hanoi omdat hier de tour naar Ha Long Bay start. Omdat we nog niet de dingen die er te zien zijn in de stad willen bekijken, besluiten we naar de film te gaan. Onze keuze valt om Alice In Wonderland. Een erg mooie animatiefilm en een wederom goeie Johnny Depp. We nemen avondeten in een restaurantje in een van de drukke straatjes dichtbij ons hotel. Later op de avond gaan we nog even naar een internetcafe waar we ons nog even vermaken.

Vinpearl Island waterpark! (Nha Trang)

2010-03-25T04:57:00.000-07:00

Vandaag gingen we dus naar Vinpearl Island, the pearl of Vietnam. Dit is een eiland waar je jezelf makkelijk een dagje kan vermaken en zelfs een nacht kan verblijven. Dit laatste deden we niet.
Om ongeveer 9 uur stappen achterop twee brommerrijders en gaan we naar het begin van de kabelbaan die ons naar het eiland zal brengen. Gelukkig hebben we de tickets voor het eiland al in het hotel gekocht zodat we niet in de grote rij (drie mensen hooguit als je ongeluk hebt..) hoeven te staan. Het is een lekker ritje en is de grootste kabelbaan ter wereld over water heen.

Eenmaal op het eiland aangekomen kijken we eerst even rond. Er zijn ook een paar attracties zoals een kleine achtbaan en een misselijk makend toestel (waar we later ingaan). De rest is eigenlijk meer voor kleine kinderen en zijn trouwens ook nog niet open. We komen echter voor het waterpark waar veel gave glijbanen zijn en het grootste golfslagbad van Azie. Soort van tikibad in het groot. Er zijn veel glijbanen waar je met een rubberband af kan, ook een die lijkt op een halfpipe. Voor de eerste keer is het toch wel spannend haha :) Aan het eind van de dag voelen we onze geschaafde ruggen wel van alles. Een erg geslaagde dag!

Mui Ne

2010-03-17T08:07:00.000-07:00

Hallo allemaal! Alles nog okay in Nederland?

Maandag ochtend zijn we, omdat de bus pas om 3 uur vertrok, nog naar het "War Remnants Museum" geweest. We kwamen er om 11:30 aan en het bleek dat het museum tussen 12 en half 2 gesloten is, we moesten dus even iets anders doen. Geen probleem, we konden een replica van de Notre Dame bezoeken. Om half 2 nog even een uurtje rondkijken in het museum; buiten staan veel Amerikaanse leger voertuigen en vliegtuigen, binnen veel foto's met verhalen. Sommige foto's zijn te afschuwelijk om naar te kijken, ze staan nu nog op ons netvlies gebrand (en zullen dat zeker nog een aantal jaar blijven). Het is ongelovelijk hoe de Amerikanen hier tekeer zijn gegaan met gif en napalm (brand) bommen. Het museum was echter wel alleen vanuit Noord Vietnamees oogpunt opgezet. Om kwart voor 3, de bus was namelijk te vroeg, vertrekken we naar Mui Ne, een 5 uur durende rit. We worden voor een tour bureau afgezet en gaan meteen op zoek naar een hotel, die vinden we al snel. We eten nog wat noodles en curry (nog geen euro per bord) en kijken wat tv voor het slapen gaan.

De volgende ochtend ontbijten we bij het zelfde restaurant, er stond namelijk pindakaas op het menu... helaas... dat was uitverkocht, dan maar een bananen pannekoek. We huren een scooter en gaan op weg naar de toeristische attractie van de omgeving: de zandduinen. Het is een aardige rit en de zon brand lekker op onze armen en nekken. Als we bij de duinen arriveren komt er meteen een hele groep kinderen naar ons toe om ons te begeleiden en een geimproviseerd sleetje aan te bieden zodat we naar beneden kunnen gleiden. Dit aanbod nemen we helaas aan want het bleek achteraf een paar dollar duurder. Desalniettemin zijn de zandduinen adembenemend, dit kun je ook letterlijk opvatten want het waait erg hard en je word lekker gezandstraald. We rijden terug en stoppen onderweg nog even om wat te drinken, hier klimt een akelige worm/duizendpoot in Michael's schoen en geeft hem een stevige prik. 's Avonds terug in Mui Ne nemen we nog even een duik in de zee, enorm hoge golven van meer dan 2 meter! We kijken nog wat films (spaceballs en Edward scissorhands) en gaan pitten.

Vandaag zijn we per bus naar Nha Trang gegaan, eveneens een stad aan de zee. Morgen gaan we naar een water attractiepark.

Liefs Michael en Robin.

Ho Chi Minh City (en afscheid pap en mam)

2010-03-14T07:37:00.000-07:00

Om met een stukje kennisdeling te beginnen: Ho Chi Minh City heette voor 1976 Saigon, Ho Chi Minh is vernoemd naar de legendarische leider van communistisch Noord Vietnam.
We zijn per bus naar Ho Chi Minh gekomen, een reis van zo'n 4 uurtjes. De bus is erg comfortabel vergeleken met Thailand en Cambodia. Op het busstation nemen we meteen een taxi naar wat volgens Michael happy guesthouse heet. We kunnen het helaas niet vinden (achteraf blijkt het happy inn te heten) en besluiten dus maar om in een ander hotel te verblijven. We gaan ons eerst even opfrissen want je gaat behoorlijk zweten van zo'n busreis. We lopen een rondje door de stad heen, het valt ons meteen op dat er ongelovelijk veel brommers rijden (10 miljoen brommers in Ho Chi Minh City). Het oversteken valt dus ook niet mee, vooral omdat ze vlak voor je langs rijden. 's Avonds drinken we wat bij een bar en gaan we niet al te laat naar bed want we zijn helemaal uitgeput.

De volgende dag gaan we naar de Cu Chi tunnels (voor pap en mam: dit spreek je blijkbaar uit als koe tsjie). Even een stukje geschiedenis: Communistisch Noord Vietnam (de Viet Cong) viel Zuid Vietnam aan met als doel een land te vormen. Amerika probeerde dit te verhinderen door veel troepen te sturen en de communisten tegen te houden. Dit is ze echter niet gelukt, mede dankzij de Guerillia strijders van Cu Chi. Deze strijders hadden een heel tunnelnetwerk van meer dan 200km aangelegd, van Cambodia tot aan Saigon. Ook hadden ze vele booby-traps gemaakt. Uiteindelijk trok Amerika zich terug en werd Saigon bezet en hernoemt tot Ho Chi Minh City. Er zijn zo'n 53.000 Amerikanen, 250.000 Zuid Vietnameze soldaten en 1.1 milljoen Viet Cong. Hiernaast zijn nog vele burgers omgekomen, onderandere door Amerikaanse napalm bommen.
We zijn dus naar de tunnels geweest, of liever gezegd het gerenoveerde deel speciaal groter gemaakt voor westerlingen (de originele tunnels waren 60x80cm in diameter). Wel erg klein en bijna claustrofobisch, ook al liepen we maar 100 meter in de tunnel. Het is allemaal erg indrukwekkend en angstaanjagend, vooral de booby-traps. Robin en Michael hebben ook met een AK-47 Kalashnikov geschoten, oorverdovend. 's Avonds hebben we diner op een luxe boot, we hebben een uurtje gevaren. Toen was het helaas tijd om afscheid te nemen want pap en mam moesten 's morgens vroeg weg. Het waren 3 hele leuke en gezellige weken.

Zaterdag slapen we lekker lang uit, dit hebben we de afgelopen 3 weken namelijk niet echt gedaan :p We pikken een ontbijtje mee van de Franse bakker en gaan weer terug naar het hotel. Michael gaat hardlopen in het park, bloed heet buiten! Als hij klaar is komen een paar Vietnamezen om met hem te praten over allerlei dingen zoals politiek en werk, erg leuke en spontane mensen. 's Avonds hebben we afgesproken met Claire en Joe (van de Mongolie tour), we drinken wat biertjes en eten in een restaurantje. Erg gezellig en leuk om te horen wat ze allemaal gedaan hebben.

Zondag hebben we de Cao Dai tempel bezocht helaas moest dit in combinatie met de Cu Chi tunnels, deze hebben we dus twee maal gezien. De Cao Dai religie is een zeer speciale en komt alleen in Vietnam voor. Het is als het ware een mengelmoes van Confusionisme, Buddisme, Hinduisme en de Katholieke kerk. Het is dan ook geen wonder dat de tempel er nogal bont uit zag, allemaal kleuren en dingen, erg mooi dat wel. We hebben ook een stuk of 100 mensen zien bidden in de tempel. Hierna gingen we nogmaals naar de tunnels, alles het zelfde alleen heeft Michael nu met een M60 geschoten (zo'n machine geweer van Rambo).

Morgen gaan we nog een museum bezoeken en om 3 uur nemen we de bus naar Mui Ne, waar we de zandduinen gaan bezichtigen en gaan surfen.

Groetjes allemaal!!!

De Mekong Delta (Can Tho)

2010-03-14T06:41:00.000-07:00

Na ons buikje vol te heb gegeten met het 'bij inbegrepen' ontbijt, ofwel een ontbijt waar je alles kan pakken wat je pakken kan, wat niet erg veel was omdat we aardig laat waren, informeren we bij de receptie voor een boottochtje door de Mekong delta. De Mekong delta bestaat uit een groot stuk land waar talloze riviertjes doorheen stromen, deze komen uiteraard zoals de naam het zegt van de grote Mekong rivier. De delta is de grootste rijstwinning in Vietnam. Vietnam produceert na Thailand het meeste rijst in Azie. Dit verhandelen ze dus ook naar andere landen.

We besluiten een tocht van ongeveer 5 uur te doen. Als onze camera's zijn opgeladen worden we opgehaald door de 'kapitein'. We lopen de straat uit naar de rivier die door de stad (Can Tho) stroomt. Hier wacht ons een best wel klein bootje op, gelukkig wel met motor. Met z'n 4en vertrekken we. Eerst varen we op een grote rivier. We zien hier tal van boten met verschillende ladingen; van zand naar betonnen palen, van fruit naar een kleine roeiboot die mensen met fiets en al naar de overkant brengt.

Even later komen we aan in het armere gedeelte van de stad. Bijna elk huis langs de rivierkant staat schots en scheef. Ook ligt er zoveel rommel dat het net een vuilnisbelt lijkt. Gelukkig gaan we hier gauw doorheen want het rook niet al te fris. Dan begint eigenlijk het plattelandsleven in beeld te komen. We varen door een soort mangrovebos met hier en daar half hout, half bakstenen huisjes. Het is hier niet druk meer. Er is echter meer verkeer op het water, zoals oude vrouwtjes die staand roeiend vooruitgaan, maar ook grotere boten met weer verschillende ladingen. Het is een smal kanaaltje dus soms gaan we er rakelings langs. Er groeien veel groene (nog ongeindentificeerde) planten in het water die zich om de schroef heen wikkelen. Dit maakt het tochtje niet een van de snelste.

Na een paar uur te hebben gevaren eten we wat lunch en nemen Sjaak en Carla een lekkere massage die erg goed bleek te zijn (geen spierpijn de dag later!). Als we water hebben ingeslagen gaan we verder. We stappen een paar keer uit en bekijken fruitbomen; we zien durian (stinkfruit!), mango's, bananenbomen, maar ook sperziebonen en rijstvelden. Ook zien we een 'monkeybridge' waar Sjaak en Michael heldhaftig overheen klimmen. Een monkeybridge bestaat uit maar een boomstam en een zwakke reling om je aan vast te houden. Tegen de wijze raad van de Lonely Planet in, gingen de grote, zware Westerners toch eroverheen, gelukkig brak het niet!

Onze kont begint nu toch wel pijn te doen zo lang zitten we in de boot. Het is nog een aardig stuk varen voordat we eindelijk aankomen bij het beginpunt. Het was wederom een geslaagde dag!

Sihanoukville, Kampot, Kep en aankomst Vietnam

2010-03-10T06:41:00.000-08:00

Nogmaals door onze gast auteur Sjaak
(We worden lui!!)

Sihanoukville (donderdag)
We huren vandaag 2 motoren (ideaal vervoermiddel met dit weer), eerst langs het Vietnamees consulaat waar Robin en Michael hun visum gaan halen, daarna verkennen we de stranden van Sihanoukville (het Scheveningen van Cambodja, maar dan veeeel eenvoudiger, doch super relaxed. We zien wel dat er enkele grote resorts aan gebouwd worden. Na dat we een mooi zandstrandje hebben gevonden nemen Carla en Sjaak hun eerste duik in de Thaise Golf. Doorkomen hoeft niet het is heeeerlijk warm, we zien vele kleine vissen (het lijkt wel het aquarium van buurman Leen ;-)en jongetjes die proberen met een speer en duikbril visjes te vangen. 's middags maken we een ritje naar de watervallen, door het droge seizoen niet spectaculair, maar je kan je er lekker onder douchen (en maar hopen dat er geen kokosnoot op je hoofd krijgt). 's Avonds lekker vis BBQ gegeten $3 pp bij een van de vele kleine (primitieve) restaurantjes hier.

Op vrijdag hebben we een boot/snorkel tocht gemaakt en bezoeken o.a. 'bamboo island' een klein tropisch bounty eilandje, alwaar we allemaal (behalve Carla) in meerdere zeeegels zijn trappen. 's Avonds blijkt dat we de afgelopen dagen, ondanks al ons smeren en uit de zon zitten, net zo rood zijn als een Nederlandse tomaat (de Cambodjaanse tomaten die we hier geserveerd krijgen zijn namelijk groen) dus de komende dagen even niet meer in de zon.
Zaterdag reizen we (nadat Michael eerst even naar de dokter is geweest vanwege een oorontsteking) door naar Kampot bekend om z'n pepers en z'n nationale park. De geplande tocht naar dit park gaat helaas niet door omdat de weg hiernaartoe gesloten is en we een alternatieve 3 uur durende wandeling door de jungle even niet zien zitten. Kampot was vroeger een levendige stad geheel in franse stijl, maar nu (na de oorlog) slechts een verlaten stadje met vervallen huizen aan de rivier.

Omdat we snel zijn uitgekeken nemen we zondag een taxi naar het 30 km verderop gelegen Kep. En verblijven in 'Raingsey' een kleine nieuw bungalow parkje (6 huisjes) die net een week open blijkt. Het ziet er mooi uit ook het zwembad maar de service blijkt uien. Ook Kep heeft een rijk verleden maar ook hier veel vervallen villa's uit de Franse tijd, maar verder een gezellig vissersdorp. We zitten vlak bij de 'crab market'. Vrouwen verhandelen hier de verse kreeften en krabben die in manden/fuiken in de branding drijven en even verderop rokende barbeques met vis en inktvis aan een stokje welke in rijen staan opgesteld. We komen er achter dat in dit dorp geen ATM (pin automaat) is en ze ook geen creditcard accepteren. Zo komen we niet ver. Met 2 gehuurde motortjes rijden we terug naar Kampot om dollars te pinnen en Robin en Michael gaan naar de plaatselijke barbier om zich te laten knippen. ($1) De kapper blijkt 's morgens onderwijzer te zijn. We hadden al eerder begrepen dat de kinderen slechts 4 uur per dag naar school gaan ('s ochtends of 's middags), dus in 2 shifts, maar wel 6 dagen per week. Zo kunnen er meer kinderen naar school, met het beperkte aantal leerkrachten. Het is altijd weer schattig om te zien hoe de kleine dreumissen in school uniform met schooltas van en naar school lopen/fietsen.
Maandag: Carla is ziek (buikgrieppijn) en blijft vandaag bij de bungalow. De mannen gaan vandaag naar 'Rabbit island', een palmbomen eilandje 5km voor de kust om te zwemmen en te chillen. Je hoeft je zelf hier nooit af te vragen hoe je ergens komt, want de mensen in dit land (maar ook Thailand), vragen je vaak wat je vandaag of morgen gaat doen, en uiteraard kunnen zij altijd zorgen voor vervoer tickets etc. Enfin nu is het een TukTuk chauffeur die het allemaal wel regeld. Met een bootje en kapitein en matroos varen we naar de overkant (en daar op ons blijft wachten). 's Avonds weer op de vaste wal valt de stroom overal voor een paar uur uit (dit gebeurt een paar maal per week, maar waar we nu verblijven heeft geen stroom aggregaat). Wel romantisch zo'n avondje met kaarslicht. En wat een sterren zie je nu ineens.
Dinsdag: we vertrekken naar Vietnam in 4 etappes, eerst de bus naar naar de grens, slechts 50 km maar omdat de weg een uitgesleten grindpad is, heeft de busrit meer weg van boottocht in zware storm van 2 uur. Na 4$ smeergeld te hebben betaalt aan de douanier mogen we de grens over, en rijden we achterop 4 motor fietsen naar het busstations, voor de bus naar Can Tho een stad in het centrum van de mekong delta. Helaas geen directe en confortale bus maar een gammel stadsbusje die zo slecht was dat de stoel zittingen ontbraken of los zaten. Een heftige rit, maar wel veel gezien, dwars door alle kleine dorpjes langs en over de taloze kanalen en rivieren van de mekong. De eerste indruk van Vietnam is dat het netter is huisjes meer van steen/beton zijn, de brommer het nationale vervoer middel is (>90% +5% fiets en 5% auto), en toeteren de hobby van alle automobilisten. In het begin van de avond komen we in ons Hotel aan. Eerst even vietnamees geld halen en weer even leren omrekenen ( 1€ = 25000 dong). Daarna de vietnamese keuken proeven (Michael eet slang, we weten alleen niet welke. We gokken tuinslang ;-) Carla is weer opgeknapt maar houd het voor de zekerheid toch maar met een broodje jam.

Phnom Penh

2010-03-04T06:54:00.000-08:00

Door onze gast auteur: Sjaak:

Vandaag vertrekken we uit Siem Reap met z'n Angkor tempels. Eigenlijk niet voor te stellen dat dit meer dan 1100 jaar geleden het middelpunt was van een hele beschaving met 3 miljoen inwoners (even ter vergelijking in Londen woonden toen zo'n 100.000 mensen). Met de bus rijden we naar de hoofdstad Phnom Penh, over 1 van de weinige 'highways' maar eigenlijk een 2 baans weg is waar ook kinderen en dieren op lopen en alle soorten vervoersmiddelen op rijden. Je hebt een groot hart nodig om hier te rijden, met al dat gevaarlijke inhalen. In de hoofdstad zien we de 1e hoogbouw en files. Na ons te hebben opgefrist in ons Fancy guesthouse bezoeken we de Royal Palace en de Zilveren Pagoda, met weer veel goud en glitter. Buiten deze poorten is het echter een heel ander leven, we zien veel viezigheid, armoede, kinderen die bedelen en/of spullen verkopen. Een moeder die met baby op straat slaapt met als enige bezit een dekentje en een drinkfles. Wat moet of kan je er aan doen vragen we ons af...

Woensdag: vroeg uit de veren. Vanmorgen verdiepen we ons in de recente geschiedenis van Cambodia, en de burger oorlog die (onder het bewind van Pol Pot en zijn Khmer Rouge) tussen '75 en '79 miljoenen mensen levens koste. We bezoeken de gevangenis en de Killing fields, een groot massagraf. Indrukwekkend maar zeer schokkend om te zien wat hier allemaal gebeurd is. We besluiten niet langer in Phnom Penh te blijven, en na 's middags een paar souveniertjes op de 'Russian Market' te hebben gekocht (dit is een zeeeer grote overdekte markt met smalle paadjes waar je werkelijk alles kan kopen, maar waar het af en toe ook verschikkelijk stinkt bij de vis en vlees tentjes waar niets gekoeld wordt) rijden we naar de kustplaats Sihanoukville. Het is even passen en meten want er gaan ook 4 brommers mee in de bus, maar het lukt tenslotte. Het is net donker als we aankomen in Sihanoukville, gelukkig staat een auto van het hotel (welke we gisteren teefonisch hadden besproken) ons op te wachten bij van het busstation. Na een lekker Khmer diner en een duik in het zwembad zijn we toch wel moe.

Groetjes van ons vieren!

ps. de foto's van het vorige bericht staan erbij, de foto's van dit bericht komen zo snel mogelijk!

Nang Rong en Siem Reap

2010-03-02T05:05:00.000-08:00

We nemen 's ochtends vroeg de bus naar Nang Rong in het oosten van Thailand. Een trip van 3 uur. Onderweg stopt de bus voor 30 minuten, we dachten dat het een halte was, tot dat iedereen de bus uit was. We hebben van 2 Duitsers een goed Guest House opgegeven gekregen, dit blijkt dit zo goed als gedacht. Koude Douche kleinde kamers en geen sfeer. We besluiten dan ook meteen der tempel Nong Rung te bezoeken, zodat we maar 1 nacht hier hoeven te slapen. We huren 2 motor bikes (handmatig schakelen) en rijden in een uurtje naar de tempel. Voor je de tempel ziet moet je eerst wat trappen (met zeer hoge treden beklimmen en over de Naga brug heen. Het is een mooie tempel in de Khmer stijl. Voor het donker rijden we terug om vervolgens bij de KFC te gaan eten. Rare service hier, zo wordt Michael z'n Cola met water bijgevuld. We gaan nog even naar een Internet café om een Guesthouse in Siem Raep te zoeken.

De volgende dag moeten we vroeg op om de bus naar Cambodja te halen. Op het bus station wordt echt alles voor je regelend, je wordt geroepen als de bus er is, de tassen worden ingeladen etc. We hebben dus de bus naar Sa Kaew de grensstad genomen. Onderweg schrampt een Pick-up truck de bus omdat hij een scooter moest ontwijken. Hier nemen we de TukTuk naar de grens, althans dat dachten we. We worden bij een tourist information afgezet en hier moeten we 30 ipv 20 $ betalen voor een Visum. En dan worden we naar de daadwerkelijke grens gebracht, eerst Thailand uit en dan niemands land in. Hier kunnen we kiezen: of 3 uur in de rij staan of 25$ steekpenningen betalen en binnen 5 minuten de grens over zijn. We blijven wachten en binnen een uurtje zijn we de Cambodjaanse grens over. Je ziet hier rare dingen; mensen trekken enorme vrachtladingen achter zich aan op aanhangwagen achtige constructies. We nemen de gratis Shuttle bus naar het busstation. Onze gids geeft ons een tip mee, ruil al je geld om in Riel en niet in US Dollars. We volgens helaas zijn advies, niet erg handig blijkt achteraf. Alle prijzen in Cambodja staan in dollars aangegeven, wil je in Riel batalen dan moet je alles omrekenen. Sommigen rekenen 1$ / 4000 Riel, andere 4600 erg verwarrend dus. Nou ja we nemen dus de bus naar Siem Reap en 2 TukTuks (brommer met aanhangwagen) brengen ons daar naar "Lotus Lodge" een luxe verblijf. Hier komen we tegen het einde van de middag aan. Het blijik teen deels Nederlands Guesthouse te zijn, ge runt door André en z'n Cambodjaanse vrouw Lilly. Het is dan ook geen wonder dat het hier een Nederlandse enclave is. We krijgen van Lilly (onder het genot van een lekkere Cocktail) uitleg over alles en nogwat hier in Siem Reap en Ankor Wat. Na een vermoeide dag eten we wat in het restaurant (Michael een Robin "de Koe die de berg oploopt, voor sommige bekend als "Smikkelhoeden"), en nemen een frisse duik in het (warme zoute zwembad). Een aantal medewerkers spreken trouwens een aardig woordje Nederlands, 1 zingt zelf het liedje "Mien waar is m'n feestneus".

De volgende dag besluiten we het even rustig aan te doen. We nemen een TukTuk naar de Floating Village (drijvend dorp). Onderweeg zien we veel dingen, mensen die arm zijn en leven in houten hutjes op palen, kleine kinderen die op het dak van een tankwagen meerijden, koeien ossen en varkens achter op een brommertje. Veel zwaaiende kinderen. Alle huizen staan hier op palen zo'n 7 meter van de grond. Het is nu droog seizoen maar als het regen seizoen is, kan het water hier bijna 7 meter hoger staan. We nemen tenslotte niet de boot naar het dorp op het meer want het is hier erg toeristisch, en zullen later een ander dorp gaan bezoeken. Michael en Robin gaan naar het Nationaal Museum in Angor om meer te weten te komen over de oude tempels (die we morgen gaan bezoeken) en de Khmer beschaving. Pap en Mam gaan lekker relaxen bij het zwembad. 's Avonds gaan we naar de Night market en eten lekker in een Indisch Restaurant. Op straat zie je allemaal voetmassages, of te wel met je voeten in een aquarium vol met vissen gaan zitten die vervolgens aan je voeten gaan knagen.

Zondag ochtend vroeg gaan we met de TukTuk naar Angor om 4 tempels te bezichtigen. De eerste ligt boven op een berg, en zijn dus al gauw bezweet, maar hebben een mooi uitzicht op Angor Wat. De TukTuk chauffeur heeft 20 flessen water voor ons gehaald wat ook allemaal opgaat vandaag (veel drinken). Vervolgens bezoeken we Angot Thom (zeer bekend van de Brahma, 1 van de 3 grootste Hindoeïstische goden, welke in stenen zijn uitgebeeld) In het midden van Angor Thom staat een tempel ???? er zijn trouwens veel Chinese toeristen. Na de Lunch gaan we naar de Jungle Tempel, hier hebben enorme bomen de tempels overwoekerd. Magnifiek gezicht, hier zijn trouwens ook scènes van de film Tomp Raider opgenomen. Dan gaan we naar wat kleinere tempels (o.a. Terrace of the Leaper King). Bij alle Tempel in en uitgangen staan trouwens veel verkopers, ook kinderen. Als laatste bezoeken we Angor Wat. Dit is de grootste tempel (800x1000 meter) en staat op de lijst van de 7 wereld wonderen, en staat ook op de Cambodjaanse vlag afgebeeld. Het complex bestaat uit 5 torens, de middelste 65 meter hoog en rondom een muur welke bekleed is met inscripties en prenten. Er wordt een verhaal op afgebeeld. De zon gaat nu bijna onder, wat een erg mooi gezicht oplevert. Afgepijgerd gaan we weer terug naar ons Guesthouse en nemen een lekkere duik. Het was vandaag zo'n 38 graden.

Op het moment dat Michael voor de 2e dag naar wat tempels ging, gaan Robin, Sjaak en Carla naar een floating village.
Om ongeveer half 12 pakken we een regato-moto, ofwel tuctuc, ofwel een motorfiets met daarachter een aanhanger waar je met z'n vieren in kan zitten, naar Kampong Khleang. De chauffeur dacht dat het ritje 80 kilometer heen en terug was, maar het bleek 100 kilometer te zijn. We betalen hiervoorm 20 US (United States) Dollar. Cambodja heeft twee munteenheden, de US Dollar en de Riel. De Riel word niet vaak meer gebruikt. Helaas waren wij bij het overgaan van de grens Thailand - Cambodja erin gestonken en dus Riel van de ATM (geldautomaat) gehaald. Geen probleem echter; 1 dollar is gelijk aan 4000 riel. We zijn inmiddels experts in het omrekenen en afdingen.
Het is een aardig ritje. Na een uur rijden en gezwaaid naar kleine Cambodjaanse kinderen komen we aan in een erg armoedig dorpje langs een rivier. We betalen voor een boot en gaan de rivier op. We zagen onderweg al veel huizen op palen staan. Dit is omdat je twee grote seizoenen hebt; het droge en het regenseizoen. Als het regenseizen is vloeit de Mekong rivier (waarvan het bestaan 50 miljoen mensen leven) over en vermenigvuldigt het Ton'le Sap meer zich met 3 keer. Hierdoor stijgt het water in bijna heel het land zo'n 7 meter hoog. Bijna alle huizen langs de oever staan dan ook op lange houten palen.
Als we rondvaren door het riviertje opweg naar het Ton'le Sap meer zien we veel activiteit. De mensen hier leven van de rivier en zijn daar ook de hele dag mee bezig. Van klein naar oud zien wij mannen en vrouwen in de rivier, bezig met nettten spreiden of vis eruit te halen evenals groente oogsten. Dit is echt weer een hele andere kant van de wereld, we kijken onze ogen uit.
Aangekomen bij het Ton'le Sap meer zijn onze handen krampachtig moe. Er zijn veel kinderen die naar ons zwaaien, erg leuk. Met een glimlach kom je heel ver :) Op het meer zien wij het echte 'floating village' (drijfend dorp). Dit dorp, de naam zegt het al, drijft gewoon op het meer zonder aan iets vast te zitten. Het is een bijzonder aanzicht en nemen dan ook vele foto's.
Na deze bijzondere ervaring varen onze twee jonge (12 en 14?) kapiteins ons terug naar de aanlegplaats, waar wij met dezelfde weg terugrijden naar Siem Reap. (Nog een klein weetje; Siem Reap staat voor 'Siam Defeated', ofwel Thailand verslagen. Een aardig provokerende naam!)

Michael gaat per tuctuc om 8 uur 's ochtends op pad naar de tempel met de naam Bantaey Srey. Deze tempel staat er om bekend zeer gedetailleerde tekeningen en inscripties te hebben. Erg interessant om te zien. Hierna bezoek ik een rivierbedding waarin allemaal afbeeldingen gekerft zijn, het is wel 2km lopen voordat je er bent... dat is niet niks als het 38+ graden is. Hierna bezoek ik nog een tempel waar ik ook een monnik ontmoet, hij doet een gebed voor me zodat ik geluk in het leven zal hebben.

Ik hou het weer voor gezien, genoeg getypt voor vandaag :p de foto's komen zo spoedig mogelijk, het internet hier is super traag (25 minuten om 5 foto's up te loaden). De foto's van het vorige bericht zijn trouwens toegevoegd.

Liefs Michael Robin Carla en Sjaak

Khao Yai National Park

2010-02-25T05:17:00.000-08:00

Met de geplande trein voor 10 uur, vertrekken we om 11 uur naar Pak Chong. Hier hebben wij een guesthouse (Bobby's) geboekt en tevens een excursie het dichtbijzijnde nationale park in. Het is gelukkig niet zo ver dus duurt de trein reis niet lang. Om ongeveer 1 uur komen we aan bij het treinstation waar ons een taxi-pickup truck staat te wachten. Eventjes rijden en we kunnen zo inchecken. Zoals 'altijd' twee kamers; doublebed en twin beds.

Omdat het toch nog vroeg is besluiten we in plaats van de volgende dag, dezelfde dag met onze 'half day tour' te beginnen. Met een ander stel, Matthew uit Frankrijk en Sophia uit China, beide werkende in China, gaan we opweg naar een waterval. Eenmaal aangekomen is deze waterval er niet echt.. Het is meer een kleine riviertje waar de lokale jongeren de dag doorbrenging. We duiken lekker in het frisse water.

Na deze verfrissing gaan we naar de 'monkcave'. In deze grot, geloven de lokale mensen, woonde de vader van Buddha. Er staan hier verschijdene beelden van Buddha en zijn (of haar of het?) vader. Aan het plafond van de grot hangen veel vleermuizen. Ook zien wij twee holletjes waar zich een 'black widow' spin woont. Bij een van de holletjes zien wij de poten zelfs, deze zijn al aardig groot!

Ondertussen begint het donker te worden, en dat betekend dat we opweg gaan naar de 'batcave'. Nee dit is niet de grot van Batman, maar een grot in het midden van een berg waar, als het donker word, 3 (DRIE!!) miljoen vleermuizen uit vliegen, een uur lang. Ze vliegen naar het nabije Khao Yai national park waar zij lekker zullen smullen van onder andere muggen. De grot is zo'n 100 meter lang en 10 meter hoog word ons verteld. Zelf gaan we de grot niet in omdat deze niet te bereiken is.. en ik weet niet of we dat wel zouden willen. Om 17.55 zien wij een zwerm van vleermuizen vliegend als een grote slang over de velden heen. Deze lijkt oneindig lang door te gaan. Ze vliegen met de wind mee wat het erg gaaf maakt, de lijn waarin ze vliegen verandert constant! Ook zien wij een tal van adelaars die vleermuizen eten. Van dit hele gebeuren maken wij vele mooie foto's en videos.

Als we weggaan zwermen de vleermuizen nog steeds de grot uit. Maar helaas, de tijd zit erop en dus gaan we terug naar het guesthouse waar we pad thai, curry en een kipburger eten. 's Avonds bekijken we met zn vieren de duikvideo van Michael en Robin en gaan daarna lekker slapen.

De volgende dag moeten we vroeg opstaan want er staat een hele dag op ons te wachten. Eerst even snel ontbijten en daarna de pickup truck in. Hierin zitten weer het stel van de vorige dag en een andere Duits stel. Na eventjes te hebben gereden rijden we het Khao Yai national park in. (We krijgen gelijk het Kruger park gevoel van Zuid-Afrika terug!)

Als we ook maar even opweg zijn zien we de eerste aap al langs de kant van de weg. Hij kijkt ons erg nieuwsgierig aan, erg grappig. We rijden door naar een viewpoint waar we tevens 'leechsocks' aandoen. Deze speciale sokken beschermen tegen bloedzuigers die voorkomen in de jungle. Als we een stukje verderop rijden hoort de gids (en wij ook trouwens) het geluid van een paar makaken. We lopen gauw achter hem van de weg af de jungle in. Dit blijkt best lastig, aangezien veel planten ofwel prikken of ze zijn scherper dan papier! De gids lokaliseert de makaken waar wij dan ook veel foto's en videos van maken.

Na de aapjes gaan we naar een campingsite waar wij de tent opzetten voor het Frans-Chinese stel. Zij zullen de nacht in het park doorbrengen. Wij vonden dit onnodig. Hierna gaan we naar het begin van een wandelroute van zo'n 3 km. Gelukkig is het niet alleen maar dikke jungle maar is het pad aardig begaanbaar. Als we even hebben gelopen staat het zweet echter al op onze ruggen! Onderweg komen wij vele soorten bamboe en lijanen (spelling?) tegen. Ook zien wij een krokodil, faraan en voetstappen van, maar helaas niet zelf, een olifant.

Een aardige wandeling was het wel. We komen aan bij een restaurant waar we wat te eten krijgen, een geschiedenisles over Thailand en twee kaarttrucs. Dan gaan we de pickup truck in en rijden we naar de waterval die voorkomt in de film "The Beach". Hier nemen we een lekkere koude duik en maken we zoals altijd mooie foto's.

Daarna gaan we nog naar wat andere mooie uitkijkpunten en naar het hoogste punt van het park. Als we terug naar de uitgang gaan zien we nog een schorpioen op het wegdek lopen. Deze hebben wij nog nooit eerder gezien, erg groot!

Na deze vermoeiende maar bijzondere dag slapen we lekker!
(De foto's komen eraan.. ooit!)

Return to Bangkok!

2010-02-22T08:06:00.000-08:00

Zondag ochtend om half 5 stonden we op want we gingen op weg naar Bangkok om pap en mam te verwelkomen! Eerst de tuctuc naar het vliegveld, dan even 2 uur wachten, 1 uur vliegen naar Bangkok en dan nog eens de taxi naar Khao San. Gelukkig heeft Michael een foto gemaakt van de locatiekaart van het guesthouse, dit heeft echter niet veel baat want van de kaart klopt helemaal niets! Even navragen bij een tuctuc chauffeur en we weten waar we heen moeten. Ze zijn er nog niet, even tijd om te douchen dus. Dan ontvangen we het sms'je dat ze ook in het hotel zijn, we moeten dus opschieten! We lopen naar beneden... niemand te zien. Dan maar even buiten kijken, ja hoor daar zitten ze! We geven ze een grote hug en kus en drinken wat in het cafe om het weerzien te vieren. We hebben natuurlijk allemaal veel verhalen te vertellen. Pap en mam hebben nog wat dingen voor ons meegenomen: hardloopschoenen, caramel, dipsaus en saroma-pudding voor Michael; baard-trimmer en perzik snoepjes voor Robin.
Omdat het nog vroeg in de ochtend is (vroeger dan wij normaal gesproken opstaan) besluiten we wat sight-seeing te doen: het paleis, tempel van de emerald Buddah en nog een andere tempel. Onderweg naar het paleis horen we dat korte broeken absoluut verboden zijn. Eenmaal aangekomen blijkt dat je gratis broeken kunt krijgen om je blote benen te bedekken. Vrouwen mogen wel in (niet te korte) rokken lopen, mannen moeten ten alle tijde een lange broek dragen. Het is enorm druk binnen de paleiselijke muren, maar wel super mooi om te zien. Er is zo ongelovelijk veel goud gebruikt in alle bouwwerken, stupa's en beelden, niet te geloven. Na alles te hebben bekeken begeven we ons naar een andere tempel waar een ENORME (werkelijk enorm) liggende Buddah te zien is. We schatten de lengte op zo ongeveer 75 meter. Zoals altijd moeten de slippers / schoenen uit, er staat dan ook een lange rij om de schoenen veilig op te bergen.
's Avonds eten we uiteraard Thai voedsel (curry, pittig varkensvlees en kip met curry poeder), hierna gaan we nog langs Khao San. Het is zoals 'gewoonlijk' lekker vol met toeristen, we drinken hier nog een biertje en koffie voor dat we gaan slapen.

Vandaag zijn we vroeg opgestaan om naar de floating market te gaan. Eerst met de taxi richting het zuiderlijke busstation van Bangkok, daarna een 2 uur durende rit naar Damoen Saduak. Deze plaats staat bekend om de floating (drijvende) markt, alles wordt verkocht op boten of in huisjes aan het water. We huren een speedboot met kapitein voor een uur en varen door de grachten. Mama koopt een mooie waaier-hoed en papa wat jasmijn thee. Dan nemen we de bus weer terug naar Bangkok (het leek even alsof het een langzame stadsbus was maar uiteindelijk waren we binnen 2 uur in Bangkok). Dan moeten we nog wat treinkaartjes kopen omdat we morgen naar een nationaal park vertrekken, we kopen ook wat lekkere broodjes op het station. Per metro en skytrain rijden we naar de MBK shoppingmall, hier doen we wat boodschappen (waaronder maionaise) en koopt Michael een statief voor zijn camera. 's Avonds drinken we nog wat Chang bier en spelen we een spelletje Durak (een Russisch kaart spel).

Nou ik (Michael) ben erg moe en ga dus maar slapen, morgen om 7:30 opstaan om de trein te pakken. Hopelijk is het een betere trein dan naar Chiang Mai.

Liefs Michael, Robin, Carla en Sjaak.

Chiang Mai (deel 2)

2010-02-20T03:45:00.000-08:00

Na onze visa run hadden we nog twee dagen te spenderen in Chiang Mai. De eerste dag besloten we naar Doi Suthep-pui te gaan, een tempel boven op een berg. We huren een brommertje, de mountainbikes waren gelukkig uitverkocht (het bleek achteraf een aardige klim en we hadden medelijden met degenen die wel met de fiets waren). Het is in het begin best even wennen om in het bergachtige gebied te rijden met allemaal haarspeldbochten. Eenmaal bij de top aangekomen moeten we eerst een trap met 306 treden beklimmen om bij de tempel te komen. Buitenlanders moeten in tegenstelling tot lokale mensen, hoe kan het ook anders, entree geld betalen. Het is een fantastisch mooi uitzicht over de stad vanuit de tempel. Alles is met bladgoud (of verf) bekleed, zelfs de lampen. Veel mensen zijn aan het bidden en lopen met bloemen rondom de stupa.
We dalen de trap weer af, nemen de scooter en rijden naar het winterpaleis / tuin van de koning 4km verderop. Helaas, het is dicht omdat de koninklijke familie er momenteel verblijft. Er zijn gelukkig buiten de tuin ook al genoeg mooie bloemen te zien en te fotograferen.Omdat de benzine van de scooter bijna op is laten we de motor uit en rijden de berg af, je hoeft toch alleen maar te remmen. We stoppen nog even bij de Dunkin' Donuts waar we veel studenten van de universiteit zien studeren. 's Avonds besluiten we onze nieuwe party set, gekocht in Bangkok, aan te trekken en naar de "warm-up club" te gaan. Het is hier zo ongelovelijk super druk dat je niet eens normaal op de dansvloer kunt staan, laat staan dansen. Na 1 tiger bier besluiten we de tuc tuc chauffeur te vragen ons naar een andere club te brengen. Dit blijkt niet zo'n goed idee te zijn want zodra we arriveren komen de dames van plezier naar ons toe, hier hebben we geen zin in en rijden naar een andere club. In deze derde club zitten alleen touristen... dat vinden wij niet heel erg interessant om eerlijk te zijn. Toch blijven we even zitten, na 1 biertje gaat Michael terug naar het guesthouse (zonder sleutels...). De bewaker is gelukkig zo vriendelijk zijn sleutel uit te lenen. Robin blijft nog even zitten, danst wat en praat wat.
De volgende dag slapen we uit tot een uur of 2 nemen een ontbijtje en gaan de scooter verlengen. We besluiten naar de dierentuin te gaan om daar de panda's te bezichtigen, deze hebben we namelijk nog nooit in het echt gezien. De dieren worden redelijk goed onderhouden, in tegenstelling tot de dierentuin in China (dat was ZO zielig). Een van de panda's zit op een houten bankje lekker op z'n bamboo te kauwen, alsof hij poseert voor de camera! Dan loopt hij even een stukje om vervolgens lekker op een boomstam te gaan liggen, zo aandoenlijk! Andere dieren die we gezien hebben zijn koala's, leeuwen, aapjes, krokodillen en flamingo's.
Morgen is het dan echt tijd om pap en mam te zien, we kijken er nu al naar uit! Om 07:40 vertrekt ons vliegtuig naar Bangkok.
Nogmaals bedankt voor alle leuke berichten! En Ron en Femke nogmaals gefeliciteerd met de geboorte van jullie dochter!

Liefs,
Michael en Robin.

Chiang Mai

2010-02-18T06:58:00.001-08:00

We zitten in de trein van Bangkok naar Chiang Mai eerste klasse. Dit zegt niet veel want de airco werkt voor geen ene meter en het is bloed heet. We hebben ook nog eens de slechtste plekken, helemaal vooraan zodat we onze benen niet kwijt kunnen. Het Thaise spoornetwerk behoort niet tot de beste in de wereld, eerder tot de slechtste. 12 uur lang zijn we heen en weer door de wagon geslingerd zodat slapen practisch onmogelijk was. We kregen gelukkig wel wat te eten en drinken maar erg veel soeps was het niet.
Omstreeks 9 uur 's avonds komen we aan in Chiang Mai, we regelen een tuktuk die ons naar een guesthouse dicht bij de "old town" brengt. We hebben ontzettend veel honger en vertrekken richting de Mac... helaas niet te vinden (achteraf bleek het heel dicht bij te zijn) dan maar naar een fastfood restaurant voor een vette hap na deze rampzalige dag.

De volgende dag besluiten we de wandeltocht volgens de lonely planet te doen, zo'n 3 uur zou je hiermee bezig moeten zijn. We nemen de tuktuk naar het startpunt en bekijken alle tempels onderweg. In het begin is dit erg mooi en leuk maar na 5 identieke tempels is het toch minder interessant. We zien onderandere een houten tempel en een enorme pagoda. 's Avonds gaan we toch echt op zoek naar de Mac en ja hoor gevonden. Grote domper op de feestvreugde: de barbeque saus is anders als in Nederland. Hierna gaan we nog even naar een bar om te poolen, hier ontmoeten we Brian een Canadese jongen welke op reis is met z'n zus. We poolen wat waarna we ons om 11 uur naar het internet cafe begeven om te skypen met pap en mam (ze komen a.s. zondag naar ons toe!).

De volgende dag is het tijd om onze visa's te gaan verlengen, dit doen we door een "visa run" te nemen naar Myanmar (Burma). Na 4 uur rijden komen we bij de grens aan, we moeten even het land uit en dan weer in. Ons visum is nu verlengt met 15 dagen zodat we hier nog eventjes kunnen blijven. Alles is hier trouwens erg goedkoop, Michael heeft een merk zonnebril (Ray Ban) gekocht voor 3,5 euro.

Over een paar dagen vertrekken we naar Bangkok om samen met pap en mam door het oosten van Thailand, Cambodia en het zuiden van Vietnam te trekken.

Groetjes Michael en Robin.

(PS: LEES OOK HET BERICHT HIERONDER!)

Kanchanaburi (Chinees nieuwjaar en Valentijnsdag!)

2010-02-18T05:12:00.000-08:00

Met de boot gaan we van Ko Tao, het ultieme Thaise duikeiland, via Bangkok naar Kanchanaburi. In de bus vanaf Chumphon, de pier waar we aankomen met de buit vanaf Ko Tao, naar Bangkok hebben we een VIP lounge! Het is een dubbeldecker tourbus. Echt megagroot. Normaal gesproken zijn er nog een stuk of 6 stoelen op het onderste dek, maar in plaats daarvan zit er in deze bus een VIP lounge. Met vijf andere backpackers uit Engeland (denk ik) hebben we een feestje terwijl we naar Bangkok rijden.. Wel eens grappig voor de verandering ;)

Aangekomen in Bangkok nemen we direct een taxi naar het zuidelijk busstation. Hier kopen we een ticket naar Kanchanaburi. Het is inmiddels ~half zeven in de ochtend. Na tweeen en een half uur rijden komen we aan in Kanchanaburi. Dit is de stad van "The Bridge Over The River Kwai", misschien ken je de film wel. De stad is eigenlijk beroemd geworden om het tragedie die zich daar afspeelde in de Tweede Wereldoorlog.

In de Tweede Wereldoorlog begon Japan met het veroveren van Azie.. althans, dat was de bedoeling. Nadat ze Thailand in hun grip hadden wouden ze doorstoten naar andere Aziatische landen. Om dit zo efficient mogelijk te doen begon Japan met het bouwen van een treinrails die Burma en Thailand verbind. Hiervoor gebruikten ze POW (Prisoners Of War). Dit waren vooral Britten, Amerikanen, Australiers en Nederlanders. De barbaarse omstandigheden waaronder deze krijgsgevangen aan de rails moesten werken maakt het ook zo beroemd. In totaal zijn er 100.000 mensen aan dood gegaan. Daardoor heet dit stuk rails ook wel de 'Death Railway'.

Als we aankomen in Kanchanaburi gaan we eerst opzoek naar een guesthouse. We zoeken een goedkoop budget guesthouse op in de Lonely Planet en vragen een taxi erheen te rijden. Na even rijden komen we aan en vragen we voor een kamer. Hier word al haast niet op gereageerd. Volgens mij waren de kamers zo en zo kaal en te simpel, maar omdat niemand ons hielp gaan we verder op zoek. We rijden ietsje verder en vinden een guesthouse waar we wel worden geholpen en waar de kamers goed zijn. Voor 450 baht hebben we een kamer met warm water, fan en twee bedden op een 'raft' (woonboot) met uitzicht over de rivier.

Eerst maar even ontbijten hierna. Michael neemt z'n vertrouwde cornflakes with milk en Robin een hamsandwich. Na bijna een dag in de boot en bus te hebben gezeten ga je best wel.. stinken. Daarom eerst maar even een douche voordat we de omgeving gaan verkennen. Eindelijk weer een warme douche! Het mag dan wel ~30 graden zijn buiten, om 's ochtends wakker te worden met een koude douche is toch geen pretje. Als we schoon zijn lopen we de straat uit zijn we al zo uitgeput en dorstig dat we de eerste beste bar ingaan om wat te drinken. Hier ontmoeten wij een (voor Michael) alleraardigste vrouw. We kletsen wat waar wij en zij vandaan komt en beloven die avond en de volgende terug te komen voor een biertje.

Omdat het gewoon een te handig vervoersmiddel is, en omdat elke keer met een tuk-tuk of taxi te gaan duur is, huren we een scooter. We proberen een keer op ons geld te letten en huren er een in plaats van twee. Met helm op en al begeven we ons, Michael aan het stuur, naar the bridge over the river Kwai. Kwai spreek je trouwens uit als 'square' maar zonder 's', dus niet 'kwaai'! Bij de brug aangekomen is het een aardige drukte van Chinese(!) toeristen. Gelukkig staan Chinezen altijd bij het beginpunt van een attractie omdat ze te lui zijn ook maar een stap te lopen. We lopen dus een stukje verder de treinbrug over wat tevens best wel gevaarlijk is! Er is maar een klein plankje in het midden om op te lopen, en als er dan een tegenligger aankomt moet je op een metalen balk staan (alles boven de rivier!). We maken veel foto's van deze beroemde brug. Hierna nemen we een kijkje in het JEATH (Japan, England, Amerika/Australia, Thailand, Holland) Museum. Dit is echt het meeste willekeurige museum wat we ooit hebben gezien. Het ziet er niet uit. Wat een respectvol museum moet zijn is bijna lachwekkend.

Als het donker word verplaatsen wij onszelf naar de lokale nachtmarkts. Dit is best wel een trekpleister voor.. lokale mensen! We eten een hapje op straat en lopen daarna wat rond. Omdat Michael altijd alles vergeet (dagboek, boek, shampoo zo'n drie keer, slippers, contactlenzen) proberen we voor een goedkope prijs er iets van terug te kopen. Helaas kunnen we niks vinden.

De volgende dag staan wij bijtijds op, 10 uur, om naar het busstation te komen. Hier zetten wij de scooter neer en nemen de bus naar de Erawan waterfalls. Na een bloedhete rit (het zweet zit nog steeds in onze t-shirts) komen we om half 1 aan. De waterval bestaat eigenlijk uit meerder watervallen, 7 in totaal. Eerst een ijsje eten en dan begint de tocht naar de verste waterval. Onderweg komen we alle 'tiers' (trappen) tegen. Het water ziet er heerlijk uit om in te zwemmen! Na zo'n drie kwartier lopen, en nog meer zweet in het t-shirt, komen we aan bij de 7e trap van de waterval. Hier neemt Michael een duik in het water en tot zijn verassing krijgt hij een gratis 'fish massage'. Er zwemmen vissen onder de waterval die aan zijn huid knagen. Nu hoeft hij zelf niet meer zijn vervellingen van het rood worden eraf te halen. Na deze verfrissing gaan we terug naar beneden. Robin stoot onderweg zijn teen tegen een rots, dit is nu al de zoveelste verwonding aan zijn voeten..

Beneden bij de parkeerplaats aangekomen nemen we een snack en gaan we de propvolle bus in terug naar Kanchanaburi. Onderweg worden er wat lokale mensen opgehaald die aan de kant van de weg staan waardoor het nog krapper word, geen probleem echter!

Als we onze t-shirts hebben verwisseld voor schone gaan we uit voor een hapje eten. Michael brandt zijn tong aan een te heet Thais gerecht, Robin smult van een pizza funghi. Hierna gaan we, als afgesproken, naar de Easy Bar waar we de dag eerder ook waren. Onder wat bier en pool bruist de liefde tussen Michael en Sirirat (de dame van de vorige dag). Omdat je na wat alcoholische versnaperingen toch wel honger krijgt, gaan Michael en zijn vriendin wat eten in een lokaal restaurantje en genieten samen op de brug van een heldere sterrenhemel met op de achtergrond gitaarspel. Het is een leuke avond.

Na lang te hebben uitgeslapen van een kater (Michael en Sirirat..) gaan we met z'n drieeen wat sightseeing doen. Omdat met zijn allen op een scooter ons toch wel gevaarlijk leek huurt Robin een scooter voor zichzelf. Als we een kilometer hebben gereden gaat Robin, hoe kan het ook anders, spontaan onderuit en schaaft hierbij benen en armen. We rijden gauw terug naar het guesthouse om de wonden te verschonen, waarna we onze weg weer vervolgen (Robin bij Michael achterop deze keer, en Sirirat op de andere scooter) naar een begraafplaats. Deze mooi onderhouden begraafplaats is speciaal gemaakt voor de Britse, Australische en Hollandse slachtoffers die zijn omgekomen bij het maken van de Death Railway. Het is hier erg vredig, erg mooi.

Als we zijn uitgekeken gaan we naar een Temple Cave (grot tempel voor Buddihsten). Het is hier lekker cool. We voorspellen onze toekomst met behulp van wat stokjes en een papiertje en kijken rond. Hierna lopen we iets verderop waar wij weer de Death Railway tegenkomen. Het traject gaat loop hier tussen wat harde rotsen door. Omdat hier de meeste slachtoffers zijn gevallen (omdat er zo snel en hard werd gewerkt onder onmensenlijke omstandigheden) heet deze pas 'Hellfire Pass'. We lopen nog een stukje naar beneden naar de rivier en zitten even, luisterend naar de natuur.. en een karaoke boot die langskomt!

Hierna gaan we naar de monkey school, een school waar ze apen allerlei truukjes leren zoals het plukken van cocosnoten (3x zo snel als een mens dat kan), fietsen, tellen, basketballen en zwemmen. Erg leuk om te zien al die aapjes.

Na al dit rondkijken begint ons maagje toch wel te knorren. Sirirat kent een restaurant en leid dus de weg. Het is een echt Thais restaurant met erg pittig eten. We bestellen voor de hele tafel (dus iedereen kan van alles wat proeven) en natuurlijk wat Chang bier. Robin doet leuk en eet een hele chili peper op.. hier krijgt hij ernstig spijt van. Bedienden zetten de bak met ijs, eigenlijk bedoelt voor met drankjes, naast hem neer. Even later komt de restauranteigenaar een kijkje nemen. Hij vraagt waarom Robin zoveel bier drinkt en stukken ijs op zn tong legt. Van het een van het ander en even later zitten we met het gezin van de restauranteigenaar gezellig te kletsen. Hier ontmoeten we Jayne. Dit is de dochter van de baas en verteld dat ze studeerd in India en dat ze voor maar een paar dagen in Thailand terug is. Kon Chai doet wat tovertrucjes voor en omdat we allemaal een beetje aangeschoten zijn is dit des te gekker! (Je zegt trouwens Kon voor een naam als je diegene respecteerd). We spreken met Jayne af gauw weer langs te komen. Michael en Sirirat gaan nog even wat eten voor het slapen gaan.

De dag erna is niet echt noemenswaardig. Michael en Sirirat slapen de hele dag door..
De volgende dag echter zullen we beiden niet gauw vergeten. Het is de 14e, dat betekend dat het Valentijnsdag is! Als eerst gaan we opzoek naar een presentje van Robin naar Jayne. Om 2 uur gaan wij naar het restaurant van Kon Chai en wachten we tot Jayne er is. Met zn allen spenderen we een gezellige dag. Het is Valentijnsdag en iedereen is vrolijk, iedereen zit vol liefde voor elkaar! Michael haalt een bos rozen voor Sirirat (best moeilijk als ze constant bij je is, een smoesje werkte gelukkig). 's Avonds eten we ook in het restaurant met elkaar en drinken daarna weer wat. Het is een feestje want een van de bedienden is jarig. Tot na diensttijd zitten we er en daarna gaan we zelfs wat karaoke doen. Gelukkig is iedereen zo aangeschoten dat niemand hoort dat we slecht zingen. ;)

Weer de dag erna doen we eigenlijk geen ene reet. Iedereen is te moe en zit nog vol gedachtes van de vorige dag. Wel boeken we een trein van Bangkok naar Chiang Mai. Helaas komt aan al het goede een einde. 's Nachts om half 4 worden we opgehaald bij het guesthouse. Na wat traantjes zijn we opweg naar het busstation waar zelfs de taxichauffeur ons omhelst. We nemen de bus van Kanchanaburi naar Bangkok wat ongeveer twee en een half uur duurt. Aangekomen in Bangkok (hier zijn we nu al supervaak geweest!) nemen we een taxi naar het treinstation. We ontbijten hier en pakken de trein van 12 uur naar Chiang Mai, tweedergrootste stad van
Thailand.

Er zijn nog veel meer foto's, de verwijzing hiernaar staat rechts op te pagina.

Advanced Open Water en Enriched Air diving certificaat

2010-02-09T04:37:00.000-08:00

Hoi allemaal! Aangezien we nu op de bus naar Bangkok aan het wachten zijn en hier niets te doen is even een korte up-date. We hebben de afgelopen twee dagen ons advanced open water diving brevet gehaald en tevens een voor "enriched air" oftewel Nitrox duiken (het voordeel is dat je dan langer onder water mag blijven omdat er minder stikstof in je lichaam komt). Als specialiteiten hebben wij gekozen voor:
-Diep duiken (tot 30 meter);
-Navigeren met een compas;
-Nacht duiken;
-Vis soorten identificeren;
-Je balans beter onder de knie krijgen.

Onze eerste duik was de navigatie duik, we moesten met behulp van een kompas in een vierkantje zwemmen. Niet heel erg moeilijk als je een klein beetje nadenkt. De tweede duik was om onze balans in het water te verbeteren, als je in ademt ga je omhoog, als je uitademt omlaag. We moesten door hoepels zwemmen zonder ze aan te raken en onder water onze handtekening op een whiteboard zetten. Echt een hele leuke en zeer leerzame duik. Vlak na zons ondergang hebben we de nachtduik gedaan, met een onderwater zaklantaarn uiteraard. Het is wel even wennen omdat je niets kunt zien. Onder water raakten we onze instructeur kwijt en de procedure is dan om na 1 minuut zoeken naar de oppervlakte te gaan, dit ging perfect.
De volgende dag hebben we de theorie voor Enriched Air duiken gehad en meteen het examen afgelegd. Het belangrijkste is dat zuurstof onder druk giftig kan worden voor je lichaam, je mag maar tot een bepaalde diepte gaan anders word het giftig. Om 12 uur zijn we naar Chumpon gevaren, een plek waar we de meeste kans zouden hebben om Whale en Bull sharks te zien. Allereerst de diepte duik naar 25 meter, helaas was het zicht niet al te best, zo'n 5 meter. We hebben dan ook geen haai gezien, wel een anderhalve meter lange "Jack". De tweede duik moesten we vissen proberen te identificeren, een hele klus! Gelukkig hadden we een onderwater camera gehuurd dus konden we wat foto's maken. We hebben een paar Bull sharks gezien, zo'n 2 meter lang en een enorme diameter, super gaaf om te zien.

Gisteren hebben we het ticket naar bangkok geregeld. We gaan namelijk naar de plek waar de brug over de rivier Kwai gaat (van de film bridge over the river Kwai). In de avond zijn we naar de bar / het strand gegaan samen met Natasha, een London's meisje die we een paar dagen eerder hadden ontmoet. In de bar verkochten ze buckets met Vodka en Redbull, heerlijk!

Vandaag moesten we om 10 uur uitchecken en hebben we tot 2 uur gewacht voor onze boot. Helaas moeten we nu nog 2 uur wachten op onze bus naar Bangkok... en er is hier niet veel te doen :(

Michael en Robin.

Ko Tao (Updated 05/02/2010)

2010-02-03T02:01:00.000-08:00

(05/02/2010)
GESLAAGD! Gisteren konden wij ons PADI Open Water (temporary) certificate halen en zijn wij nu officieels Divers!

Gisteren weer vroeg opstaan voor onze laatste 2 trainingsduiken. Deze keer voor het echt! Om 7.15 vertrekken we met de boot naar onze eerste bestemming: White Rock. Na een hoofdtelling en korte briefing; er word ons verteld wat er gaat gebeuren onderwater en dat we er 'cool' uit moeten zijn omdat er een cameraman(!) meegaat. Hierna moeten we onze equipment samenstellen, vastmaken en controleren. Ditis een makkie en gaat dus erg goed. Als we onze 'buddychecks' hebben gedaan; Michael controleert of bij Robin alles goed zit en werkt en andersom, leren we een nieuwe entreetechniek het water in. We leren de 'dead mexican'. Bij deze manier van het water ingaan sta je met je rug naar het water toe, met je enkels op de rand en laat je je gewoon achterover vallen. Je blaast je BCD (het vest waar alles aan vastzit, en wat je kan op kan blazen dmv je luchttank) vol en na naar de boot te hebben gesignaald dat alles Ok is zwem je een stukje zodat de volgende kan. Dit is nu al onze favoriete entree manier!

Als iedereen het water in is doet we een '5 point descend' en duiken naar een diepte van 15 meter. Het ziet er allemaal prachtig uit. Een grote rots met daarop koraal en tal van vissen, alen en andere wezens. We gaan zitten op de oceaanvloer (bijna op een Indian Walker, ofwel scorpionfish, ofwel een vis die erg pijn doet als je erop gaat zitten) en moeten onze masker af- en opdoen. Ook dit gaat allemaal super. Hierna moeten we ons masker vol laten lopen met water, en balanceren op de punten van onze fins. Ook oefenen we navigeren met een kompas. Als al dit gedoe voorbij is gaan we een lekker stuk 'zwemmen'. De totale duik duurde 45 min.

Na een 'oppervlakte-interval' van een uur, even lunchen en natuurlijk de tank verwisselen, gaan we voor een tweede duik naar divesite Twin Peaks. We duiken weer naar beneden en oefenen het masker op- en afdoen, en zweven in midwater. Hierna weer zwemmen en gaan we, na een safety stop op 5 meter voor 3 min (preventie tegen decompressieziekte), even naar het oppervlak. We zwemmen naar een speciaal aangelegde boei toe en moeten een voor een met een instructeur een 'Controlled Emergency Swimming Ascend'. Bij deze noodopstijging naar het doen we net alsof we geen lucht in onze tank meer hebben en dus naar het oppervlak toe moeten. Bij het duiken is de belangrijkste regel NOOIT je adem in te houden. Dus bij deze noodopstijging blazen we langzaam bubbeltjes uit. Een makkie! In totaal duiken we 48 minuten naar een maximum diepte van 14 meter.

Als al onze equipment weer uit elkaar is gehaald springen we voor de film een laatste maal van de bovenste dek van de boot het water in. Nog even lachen voor de camera met alle ~25 geslaagden duikers en we zijn weer op weg terug naar het Crystal dive resort. Eenmaal terug aan wal maken we de equipment schoon, vullen we onze duiklogboekjes in en maken we een foto voor het certificaat. We zijn geslaagd! 's Avonds drinken we met z'n allen een biertje en bekijken we de film die van ons is gemaakt. Ziet er allemaal leuk uit en dus kopen we een kopie ervan.

Nu we gecertificeerde duikers zijn zit het duiken helemaal in ons bloed. Helaas mogen we nu alleen nog maar tot 18 meter, dus hebben we besluiten een Advanced Diving Course erachter te doen! Bij deze cursus maken we 5 duiken en kunnen we kiezen uit verschillende specialiteiten onderwater, zoals; onderwater foto- videografie, naturalisatie (vissenkennis), duiken met behulp van een proppelermachine zoals James Bond, nachtduiken, en meer. Waarschijnlijk gaat Michael voor fotografie en Robin voor videografie. We zijn benieuwd wat ons te wachten staat!

(~02/02/2010)
Hallo allemaal!

We zijn op 1 februari per boot naar het eiland Ko Tao gevaren (ongeveer anderhalf uur varen). De enige reden dat we hier heen zijn gekomen is de ongelovelijk lage prijs voor een PADI open water dive cursus. Er zijn hier ongelovelijk veel bedrijfjes dat de prijs het laagste (9800Baht / 200Euro) ter wereld is en de kwaliteit hoog. Meteen toen we aankwamen zijn we naar het dive resort gegaan (100 meter van de pier) waar we al gereserveerd hadden: Crystal diving. Als je een duik cursus volgt krijg je veel korting op de accomodatie dus dit hadden we ook meteen geregeld. Eerst moet er je een paar handtekeningen zetten en medische gegevens invullen, door Robins Bronchitis en Michaels hoest moeten we naar de dokter voor een medische inspectie. Er is gelukkig niets ernstigs en er wordt goedkeuring gegeven om te mogen duiken.
Omdat we om 10:30 op het eiland arriveerden konden we hierna meteen het klaslokaal in om wat video's te bekijken samen met onze groep (zo'n 14 mensen). Het instructieboek is in het Nederlands maar de video's in het Engels, dit maakt het iet wat lastiger omdat je de vertaalslag moet maken. Na 3 video's bekeken te hebben en wat vragen te hebben gemaakt is het genoeg geweest voor de eerste dag en gaan we wat eten in het dorpje.
De volgende dag hebben we eerst wat theorie behandeld en video's bekeken. Hierna mochten we onze uitrusting op komen halen: Een masker, snorkel, zwemvliezen, BCD (Buoyancy Control Device), lucht slangen en uiteraard de gasfles. We oefenen een paar keer om alles in en uit elkaar te halen voordat we naar het zwembad lopen. In het zwembad doen we veel oefeningen zoals bijvoorbeeld: je masker onder water af en weer op doen, je luchtslang weg gooien en weer proberen terug te vinden, je gewichten onderwater uit en weer aan doen, ademen met behulp van de gasfles van je buddy, etc. In totaal zijn we 3 uur bezig in het zwembad.
Vandaag hebben zijn we om 7 uur 's ochtends per boot vertrokken naar "Mango bay", een perfecte plek voor de eerste duik in zee. Met de "Giant Stride" methode springen we vanaf de boot het water in. Hier duiken we naar 10 meter en doen wat oefeningen, ook zien we veel vissen. Na de lunch duiken we nogmaals 45 minuten onderwater om het een en ander te oefenen. Rond 1 uur keren we terug naar het resort om wat theorie over duikschema's te leren. Hierna hebben we meteen het theorie examen (!) en we slagen allebij met 90 en 94% van de 50 vragen goed beantwoord. Een aantal dingen die we geleerd hebben:
-Wat gebeurd er met lucht en dus je longen / oren onder water?
-Wat zijn de handsignalen om onder water te communiceren?
-Wat en hoe voorkom je decompressieziekte en stikstofnarcose?
-Hoe maak je een duikschema? (Belangrijk is hoeveel tijd tussen je duiken zit i.v.m. de hoeveelheid stikstof in je lichaam)
-Wat doe je als je onderwater zonder zuurstof zit?

Morgen gaan we de laatste twee duiken maken naar 18 meter diepte, als we de oefeningen onder water goed kunnen voordoen krijgen we ons certificaat waarmee we zelfstandig (altijd met minimaal 2 personen) tot 18 meter mogen duiken. Mochten we in Nederland willen duiken moeten we een plaatselijke orientatie duik doen. Morgen gaat er tevens een camera man met ons mee om een film van ons te maken. Waarschijnlijk gaan we hierna nog een vervolg cursus doen zodat we tot 30 meter mogen duiken, waar je meer interessante dingen kunt bekijken.

Groetjes!
Michael en Robin.

Full Moon Party!

2010-01-31T06:17:00.000-08:00

's Avonds (26jan) om 8 uur worden we opgehaald bij ons Rainbow guesthouse waar wij verbleven. We verwachten een auto of iets dergelijks maar we moeten te voet acher een gids aan door het drukke Khao San. We denken de enigste te zijn, maar als we aankomen bij het travel agency waar de bus/boot reis is geboekt staan er zo'n honderd (of meer) mensen te wachten. Na lang in de rij te hebben gestaan gaan we een van de drie bussen in. Om ongeveer half tien gaan we op weg.

Onderweg kijken we een film (Wolverine, al een miljoen keer gezien) en daarna probeerd iedereen te slapen. Niet erg comfortabel. Om ongeveer 2 uur in de nacht stoppen we voor een halfuur om even te pauzeren, waarna we onze weg voor een paar uur vervolgen. Om ongeveer 6 uur komen we aan bij de ferry. Weer een uurtje wachten tot we de boot op kunnen.

De ferry blijkt een 'highspeed catamaran' te zijn. Alle bagage en passagiers worden de boot opgegooid en even later zijn we met hoge snelheid op weg naar een van de eilanden. Het duurt toch wel twee uur voordat we bij Ko nogiets zijn waar een derde van de passagiers uitstapt en er hetzelfde aantal opstapt. Hierna opweg naar onze bestemming Ko Pha-Ngan. Op de boot is het al gezellig en de feeststemming loert rond.

Aangekomen op Ko Pha-Ngan stappen we uit en komen we terecht in een chaos van taxi's, minibusjes en weet ik veel wat. We kopen een oncomfortabele rit in een klein busje naar Haad Rin. Haad Rin is 'de' locatie van het eiland. Hier gaan veel mensen heen omdat dit de plek is waar de Full Moon party word gehouden. Er zijn nog niet bijzonder veel toeristen, dit komt waarschijnlijk omdat we 4 dagen eerder zijn dan de rest om een bungalow te zoeken. Gelukkig hebben wij dit gedaan want het blijkt dat de beste plaatsen zijn gereserveerd. Na eventjes te hebben gezocht komen we aan bij Paradise Bungalows. Dit is de plek waar de originele eerste Full Moon party werd bedacht. (Het begon met een afscheidsfeestje van backpackers.) De kamer is erg simpel. Een doublebed en een singlebed (Michael neemt het grote), een ventilator maar geen airco, en een koude douche.

De volgende dagen huren we een scooter voor 200 baht voor 24 uur (8 euro totaal voor 2 scooters/24h dus) waar wij het gehele eiland mee verkennen. De wegen zijn soms best gevaarlijk, vooral het stukje net voor Haad Rin waar de weg steil gaat.. maar dan bedoel ik STEIL. We bezoeken uitgedroogde watervallen, zonnige stranden waar wij tevens snorkelen en eten een broodje bal. Ja je hoort het goed! Als we rondrijden met de scooter zien wij langs de kant van de weg een bordje met "broodje bal, broodje kaas, etc" waar wij vrijwel meteen naartoe gaan. Het restaurantje word gerunt door een Nederlandse man en een vrouw die net 2 dagen geleden zijn getrouwd. We praten een beetje en de vrouw nodigt ons uit voor een 'Thai curry avond' en haar trouwfeest. Op het eerste aanbod gaan we graag in (was ook erg gezellig), op het tweede helaas niet omdat dit op dezelfde dag valt als de Full Moon party.

Eindelijk is het zover! De dag van de Full Moon party. Overdag doen we het rustig aan, we rijden wat rond over het eiland en eten een hapje. Het is nu al een stuk drukker in Haad Rin. Als we ontbijten bij ons favoriete restaurant (waar we Family Guy kijken!) is het bijna vol. Nog steeds worden er meer mensen aangevoerd.

Om ongeveer 7 uur staan we op het punt een hapje te gaan eten in het dorp als plots de stroom overal uitvalt. Dit is vaker gebeurd maar deze keer houd het aardig lang aan, misschien wel twee uur. Sommige gebouwtjes hebben een noodgenerator maar nog lang niet alle. Het is nu echt megadruk en het regent en we zijn gewoon te laat weggegaan uit ons bungalow, waardoor er nergens plek is om te gaan eten. Na lang te hebben rondgelopen vinden we een plaatsje en eten we ons voller dan vol (met de bedoeling niet bij het eerste biertje plat te gaan!). Om ons heen zien we al veel mensen in partykleding en neonbody paint. Neonbody paint is verf dat licht geeft in het donker, erg gaaf dus! Dit kopen wij dan ook en verfen ons (nou ja Michael eigenlijk) vol.

Als we eindelijk klaar zijn met onze voorbereidingen is het inmiddels al 00:30. We haasten ons met ontbloot beverfd bovenlijf naar het strand toe waar wij gelijk een 'bucket' kopen. Een bucket is een emmer met het een en ander erin. Je kan zelf kiezen; Michael neemt vodka met sprite en red bull, en Robin vodka met cola en red bull. Het drinkt veelste makkelijk weg. Nou ja we dansen eigenlijk de hele nacht door.. wild door iedereen heen (we creeeren onze eigen dans kring). We drinken bier, dansen de helft van de nacht op een verhoogt plateau half in de zee. Dansen tussen mensen en honden, dansen met mensen, dansen met dames die al een vriend hebben, dansen met bier in ons hand, dansen tot de zon op komt en langer...

Ik denk dat dat het wel zo'n beetje beschreef. Het was in ieder geval een supernacht! De volgende dag slapen we uit tot half vier, eten en drinken (we hadden DORST!) en boeken we een duikcursus op Ko Tao voor ons PADI Open Water certificaat. Morgen vertrekken we dus naar Ko Tao om 08:30.

Bangkok!

2010-01-25T01:47:00.000-08:00

We komen 's avonds aan op 21 januari op een van de twee vlieghavens van Bangkok (Thailand). Eerste wat we doen is rondkijken voor een visa die we nog niet hebben. Gelukkig word er ons verteld dat we het gratis krijgen bij de paspoortcontrole. Omdat het hier natuurlijk een stukje warmer is dan in Mongolie, zo'n 28 graden met vochtige lucht, verwisselt Michael bij de eerste mogelijkheid z'n lange broek in een korte. (We hadden al t-shirts aan in het vliegtuig.) Na de Lonely Planet (onze mentor) van Thailand te hebben gekocht, en een lekker koud colaatje kopen we een buskaartje naar Khao san. Dit is de toeristische trekpleister in Bangkok, dus waar hoogstwaarschijnlijk wel een kamer te vinden is voor de nacht. Na zo'n halfuur rijden komen we aan. Het is echt superdruk op straat en zo'n 70% is toerist. Dit is best wel jammer vergeleken met Mongolie en Rusland waar wij vrijwel de enigste waren. Met al onze rugtassen om, waar nog steeds alle dikke kleren in zitten en souvenirs, proberen we een goed hotel te vinden. Hier en daar hoor je de bekende woorden al door de lucht; "taxi? mister tuk-tuk?". We besluiten een Indiaas guesthouse in te gaan; Rainbow guesthouse. Het kost 450 baht per nacht. (Deel het baht door 50 en je hebt het bedrag in euro's, ongeveer 10 euro dus. We nemen beneden in het restaurant een biertje (640 ml!) en lopen even kort rond over Khao san, de drukste straat die er is, denk ik. Daarna slapen we lekker, gelukkig zit er airco en ventilator in de kamer.

De volgende dagen gebeurd er niet veel meer dan 's nachts feesten in onze nu al favoriete club in Bangkok. Michael gaat naar de kapper, Robin besluit na drie dagen toch ook maar te gaan (bedoeling was lang haar te laten groeien, maar dit staat gewoon echt niet!). Natuurlijk kopen we ook lekkere dunne kleding en sturen we de dikke via 'seamail' naar huis toe. Pap en mam, over 3 maanden ligt er een berg was voor de deur! We hebben ook geshopped voor party kleding in een extreem grote shoppingmall (MBK).

Vanavond vertrekken we per bus en boot naar Ko Phangan, een eiland waar een grote (of de grootste) beach party ter wereld wordt gehouden: de Full Moon Party. Het feest zelf vindt de 30e plaats, maar aangezien het extreem druk wordt gaan we 4 dagen van te voren om een guesthouse / hostel te zoeken.

We schrijven weer een blog als dit feest achter de rug is. Nog bedankt voor ALLE reacties!
Groetjes, Michael en Robin.

"9 day Gobi desert tour" (11 dagen avontuur!)

2010-01-16T20:21:00.000-08:00

Day 1
Om 8.30 worden we opgehaald bij het UB guesthouse waar wij de vorige dagen verbleven. We hebben onze baggage zorgvuldig uitgezocht zodat we niet alles moeten meeslepen. We rijden eerst naar het Khongor guesthouse waar de 4 medebackpackers; Stefan, Anna, Joseph, Claire, verblijven en waar wij tevens de tour hebben geboekt. Iedereen pakt z'n laatste dingen in en om 9.30 stappen wij (weer) in een russische minivan en gaan we op avontuur! Onze chauffeur is Bato(?), we noemen hem 'driver', en de gids heet Gurle (geen idee of dat goed is gespeld).
Als we op weg zijn merken we al gauw dat de ramen bevriezen. Gelukkig heeft iedereen zo zijn of haar bankpasje en schrapen we het eraf. Na een uurtje rijden hebben we Ulaanbaataar achter ons gelaten en zien wij voor ons de besneeuwde steppe van Mongolie. Onderweg spelen we wat torag. Dit is een russisch kaartspel waar gewoonlijk vodka bij hoort ("Old russian tradition!"). Hoe verder we rijden hoe moeilijker dit echter word. De weg is haast geen weg meer, we rijden al gauw op besneeuwde dirttracks.
Na zo'n 3 uur te hebben gereden zien we in de verte de eerste ger. Een ger is een cirkelvormig nomadentent met een soort van oven in het midden die alles verwarmt. We hebben wat lunch in de ger en ontmoeten de familie die er in woont. Tot onze verassing zien we veel kleine geitjes in de ger. De familie verteld ons dat deze maar een dag oud zijn. Buiten de ger zijn meerdere geiten binnen een omheining.
Na een heerlijke lunch, bestaande uit pasta, wortel, aardappel en paardenvlees in een, gaan we weer op weg met als doel een ger zo'n 200 kilometer verderop in de steppe. Omdat de 'wegen' (bandensporenweg) ondergesneeuwd zijn is het moeilijk voor de driver de weg te volgen. Al gauw rijden we niet meer op een spoor maar gewoon door de sneeuw op de steppe. We merken dat de minivan al wat moeite heeft door de sneeuw heen te komen. Een tijdje later gebeurd hetgene waar we al bang voor waren; we komen vast te zitten in de sneeuw! Eerst blijven we in de bus zitten denkend dat de driver ons er wel uit kan halen. Na 10 minuten staan we echter met een schop in onze hand te graven voor ons leven, letterlijk en figuurlijk. De temperatuur buiten is zo'n -30 graden dus het is niet echt een pretje. Na 4 uur graven, centimeter rijden, graven, centimeter rijden, etc zijn we eindelijk echt uit de sneeuw....voor 15 minuten. Dan zitten we weer vast. Het word langzamerhand al donker op de steppe. Gelukkig heeft iedereen een hoofdlampje meegenomen waardoor we kunnen doorgraven. Deze keer is het een stukje lastiger. Er zit een soort van dikke ijslaag op de sneeuw waar de schoppen niet doorheen komen. Met een hamer werken wij ons door de laag heen en na 2 uur zwoegen zijn we op weg. Nu het eenmaal donker is kan je je totaal niet meer orienteren. Omdat we niet meer op de weg rijden en omdat Mongoliers nomaden zijn, dus altijd rondtrekken, is het vinden van een ger midden in de nacht praktisch onmogelijk. Daarom besluit Gurle (de niet onaantrekkelijke vrouwelijke Mongoolse gids van 24!) dat we in de minivan de nacht zullen moeten doorbrengen. Hier ziet iedereen tegenop maar we hebben geen andere keus. Gelukkig is iedereen van twee slaapzakken voorzien. We proppen ons erin en liggen in een zo'n comfortabel mogelijk positie.
Terwijl iedereen probeerd te slapen rijd de driver door zoekend naar een ger of een village. We weten niet hoe maar na twee uur rijden in het midst van de nacht vind de driver een klein stadje (zo'n 10 kleine gebouwtjes). Hier is een minihotel waar we de nacht verder doorbrengen. Het is inmiddels al 04;00.

Day 2

Na een onrustige nacht; 5 uur geslapen en -5 in de kamer, staan we op. Gurle brengt ons wat sneetjes brood met boter, jam of chocopaste en thee. Hierna gaan we op weg naar wat rock formations. Het is niet al te ver

rijden en het weer zit mee. Het is lekker zonnig en niet eens zo koud (misschien zijn we er gewend aan geraakt?). De 'stenenheuvels' zien er prachtig uit. We nemen hier aardig wat foto's. Ook is er een grot waar de lokale jonge gelovige mannen naar toe gaan om te mediteren, hopend op een partner. Michael neemt hier even een kijkje. Na de rotsformaties gaan we een stukje verder naar ruines van een oude monastery. Als we uitstappen zien we een dode yak liggen. Bijna al zijn vel is eraf gehaald door nomaden. Waarschijnlijk is hij doodgevroren. De monastery ziet er niet echt meer uit als een gebouw, alleen wat stenen muurtjes.Na deze bezichtegingen gaan we op weg naar de volgende ger. Helaas komen we weer een aantal keer vast te staan in de sneeuw. Als het bijna donker is komen we aan bij een dorpje. Het komt ons bijzonder bekend voor.. Blijkt dat we weer zijn terug gereden naar het zelfde dorpje waar we de eerste halve nacht door hebben gebracht! Iedereen is erg teleurgesteld, want we dachten allemaal dat we aardig wat kilometers hadden gemaakt. We eten paardenvlees met een krokant laagje deeg eromheen, erg smakelijk. Hierna spelen we wat torag; de verliezer moet de volgende dag als eerste de minivan uitgraven; Robin dus. We drinken wat bier en gaan daarna, dezelfde als vorige nacht, kamer in en slapen goed.

Day 3
Vandaag besluiten we vroeg op te staan om wat kilometers in te halen van de vorige dagen. Om 7 uur rijden we weg uit het dorpje opweg naar de Flaming Cliffs (Bulgan). Eindelijk een dag die meezit! We komen maar een keer, niet eens

noemenswaardig voor 3 minuten, vast te zitten. We eten dumplings in een dorpje langs de route. Hier komen we te weten dat oude Mongoliers in traditionele kleding midden op de dag dronken worden. (Er achtervolgd ons een naar de shop en restaurant.) Na een paar uur rijden word het alweer donker en vrezen we het ergste. We kunnen weer geen ger vinden dus besluiten we naar het dichtsbijzijnde dorpje te rijden. Hier klopt Gurle willekeurig bij mensen aan om te vragen of 8 wildvreemden (6 touristen, driver, gids) mogen blijven slapen voor de nacht. Bij het derde huis is het raak en mogen we binnenkomen. We eten eerst wat fried potatoes en gaan daarna met z'n allen op de vloer slapen.

Day 4
Na het ontbijt gaan we opweg naar de Flaming Cliffs. Het is gelukkig niet zo ver rijden. De Flaming Cliffs zijn, het woord zegt het al, vuurrode cliffs. Op deze plek zijn talloze dinosaurus fossielen gevonden. Helaas is de helft hiervan onder de sneeuw. Het is niettemin erg mooi en we nemen weer vele foto's. Ook is er een hele regenboog aan de hemel te zien.

Hierna gaan we weer terug naar het dorpje om Gurle op te halen die achterbleef om lunch te maken. Onderweg komen we weer vast te zitten, deze keer met zand erbij! Na een uur graven komen we er eindelijk uit. We eten lunch in het huis waar we de nacht door hadden gebracht; rijst met vlees erdoorheen. Erg smakelijk! Hierna pikken we onze spullen op en vertrekken we richting Khondor sanddunes. Als we onderweg zi

jn verteld de gids ons dat er een sneeuwstorm op komst is en het te gevaarlijk is de sanddunes proberen te bereiken. Toch rijden we een heel stuk verder en vinden we (eindelijk!!) een ger waar we de nacht in door kunnen brengen. Voor het eerst in een ger! Ondanks dat we niet naar Khongor kunnen, zijn we blij dat we eindelijk in een ger kunnen slapen. We eten paardenvlees met wat aardappels en wortels, daarna zijn we zo moe dat we meteen gaan slapen.

Day 5

Omdat we niet naar de Khongor sanddunes kunnen (waar we eigenlijk kameel zouden gaan rijden), gaan we vandaag vanuit het ger camp een stukje op een kameel rijden. Het is buiten ijs koud en het waait erg hard (waarschijn

lijk door de sneeuwstorm). We trekken dan ook alle kleren aan die we mee hebben genomen om de kou te trotseren. Rond 10 uur staat er een hele kudde kamelen voor de deur, we hoeven er alleen nog 4 vangen. Makkelijker gezegt dan gedaan. Als we eenmaal 3 kamelen gevangen hebben, komt de hele kudde naar ze toe zodat we er nog 1 kunnen grijpen. Dan mogen de eerste 3 op de kameel plaatsnemen (wij 2 en Joseph), het is even wennen aan de hoogte want het zijn enorme beesten en je zit tussen de vet bulten in. Dan gaan we op pad, eerst langzaam daarna wat sneller (erg pijnlijk voor onze "klootzakken"). Na 30-45 minuten zit het er helaas al weer op, het was erg leuk om te doen.

Nadat de andere helft van de groep kameel heeft gereden gaan we lunchen. Dan gaan we naar een wat kleinere sanddune, deze is bij

na geheel bedekt met sneeuw. Dit mag de pret niet drukken want we kunnen van deze ~10 meter hoge duinen afrollen en springen! Lastiger is om er weer bovenop te komen. Op de terugweg naar de ger pikken we wat dood hout op om de 'kachel' die tevens dient als kookstel te laten branden.

Day 6

Van Gurle moesten we om 8 uur opstaan om zo snel mogelijk onze weg te vervolgen naar het volgende punt op de originele route. Om 9 uur stonden we klaar voor vertrek, maar het is Mongolie niet als er niet weer iets misging; de motor van de minivan wil niet starten! De driver is al de hele morgen bezig de wagen aan de praat te krijgen, maar tevergeefs. We spelen wat potjes schaak en torag, maar na een paar uur beginnen we ons toch wel te vervelen. Om ons bezig te houden gaan we maar hout halen zo'n 500 meter verderop. Met een zelf geconstrueerde slee brengen we de dode takken (en hele bomen) terug naar de ger. Dit doen wij tweemaal. Om ongeveer half 5 krijgt de chauffeur de motor aan de praat en gaan we op weg naar het volgende stadje. Zo'n 5 uur later komen we aan in Sayhan-Ovoo, het is al donker maar toch vinden we een ger om te overnachten. Zoals gewoonlijk krijgen we thee en een avondmaal voor het slapen gaan.

Day 7

Vandaag is een dag waar we lang op hebben gewacht, in de volgende stad (Arvayheer) kunnen we douchen! Het is een redelijk korte rit van ca. 5 uur, onderweg eten we wat in een lokaal restaurant. In Arvayheer aangekomen gooien we al onze spullen in de ger en gaan meteen naar het badhuis. In het badhuis zijn 4 douches (gescheiden) waar iedereen een half uur kan douchen, eindelijk zijn we weer lekker fris!

In de avond gaan we naar een restaurant en eten we het in China alom bekende hotpot, erg lekker maar een beetje te veel. Daarna spelen we wat Durag (een Russisch kaartspel) en Poker. Michael wint de poker match en verdient maarliefst 3000 T (1,5 Euro). Terwijl we kaarten drinken we wat Vodka en bier.

Day 8

Vandaag zitten we de hele dag in het busje om naar de Orkhon watervallen te rijden. Onderweg stoppen we bij een restaurantje om te eten. Hier ontmoeten we Brandon, een Amerikaanse jongen die vrijwilligerswerk doet in Mongolie. Hij is leraar Engels en verblijft al een jaar in Mongolie. Veel contact met westerlingen heeft hij niet dus hij is blij om met ons te kunnen praten. Als we onze ger vinden is hij al warm gemaakt, het is namelijk een soort van ger hotel. De wc is 250 meter verderop en bestaat uit 2 planken boven elkaar in een vierkant (je kunt er dus zo over heen kijken). Het waait erg hard, wat het naar de wc gaan niet erg prettig maakt. In de nacht is de gastheer zo vriendelijk elk uur het vuur aan te houden en lakens over ons heen te leggen.

Day 9

Om 10 uur staan we op, helaas is het buiten nog steeds winderig. Na het ontbijt gaan we onder begeleiding van onze Mongoolse gastheer te voet naar de bevroren waterval. Het is oppassen geblazen want je ziet niet waar de gaten tussen de stenen zijn. We gaan ook boven op/aan de waterval staan, zo krijg je immers de mooiste foto's. Ook proberen we onder aan de waterval te komen, dit is niet gelukt want het "pad" ernaar toe is te stijl en glad. Terug in de ger eten we onze lunch en vervolgen we onze tocht naar de oude hoofdstad van Mongolie: Kharhorin. Rond half 7 in de avond komen we aan, we spelen dan nog wat Durag en Poker (Stefan en Claire winnen).

Day 10

In Kharhorin bezoeken we het monastery Erdenzuu, de grootste van Mongolie! Brandon had ons verteld dat het dicht zou zijn in de winter, we waren dan ook upgelucht dat dit niet waar was. Het lijkt sprekend op een Chinese monastery. Gurle vertaald het een en ander voor ons, er loopt namelijk een gids met ons mee. We brengen ook een bezoek aan een paar mediterende Bhuddisten in een ger. Ze lezen constant voor uit de heilige boeken en aan het eind van elk hoofdstuk maken ze wat muziek. Er wordt voor een paar Mongoolse dames de toekomst voorspeld, dit is een van de dagelijkse bezigheden van de monnikken. Na een half uur worden er 108 (een heilig getal voor de Bhuddisten) kaarsen aangestoken omdat het een feestelijke dag is.

We eten wat en vertrekken richting Ulan-Bator, halverwege stoppen we om bij een nomaden familie in een ger te slapen. "Maar dat hebben we toch al gedaan?" dachten we... dan komen we erachter dat we bij de familie in dezelfde ger slapen.

Terwijl we wachten op het eten (Mongoolse BBQ!) legt Gurle de spelregels uit voor "anklebone" shooting. Dit spel wordt gespeelt met de "enkel botten" van geiten. Je pakt alle botten vast in beide handen en gooit het over de vloer. Een anklebone heeft 4 zijden; Schaap, Geit, Kameel en Paard. Het doel van het spel is om bijvoorbeeld Geit tegen Geit, zonder andere anklebones te raken, te schieten. Na een klein uurtje gespeelt te hebben kunnen we aanvallen; geitenvlees, salade, aardappels en wortellen. Heerlijk! Dan is het tijd om te gaan slapen, Gurle, de chauffeur en de gastvrouw slapen op de grond, wij toeristen in het bed.

Day 11

Paardrijden staat vandaag op de planning! 3 paarden staan om 10 uur klaar, we moeten dus per 2 gaan rijden. We mogen in traditionele kleding rijden, een dik pakket wol (mooi versiert) en een riem. Het ziet er misschien een beetje raar uit maar het is zo warm dat we lopen te zweten. De paarden zijn, zoals alle Mongoolse paarden, erg klein. We rijden naar een kudde schapen en geiten en spelen even voor cowboy, of in dit geval sheepboy. Het is pijnlijk om te rijden op deze kleine paarden, staand rijden lijkt dan ook een betere optie. We gaan ook in gallop, echt super snel! Nadat iedereen klaar is (1 uur per ronde) maken we met z'n allen een typisch Mongools gerecht, gefrituurd paardenvlees in deeg. Dan is het toch echt tijd om terug naar het hostel te gaan, als cadeau krijgen we van de gastvrouw 20 anklebones per persoon zodat we thuis ook kunnen spelen.

Om 6 uur arriveren we in Ulan-Bator, Stefan en Michael kopen wat chocolade en bloemen voor Gurle en goede Vodka voor de chauffeur. Nadat we gedouched hebben gaan we eten bij het restaurant California waar ze het "eten-dat-niet-genoemt-mag-worden" hebben, een hamburger. We smikkellen alles op en gaan snel naar bed want we zijn allemaal super moe.

Dagen na de tour

We rusten lekker uit, delen alle foto's en gaan naar de film Avatar (aanrader!). We boeken onze vlucht naar Thailand, de 19e vertrekken we naar Bangkok waar het lekker warm zal zijn.

p.s. Er staan nog veel meer foto's op onze Picasa (zie weblink aan de rechterzijde).

Irkutsk, Listvyanka, de trein naar Mongolie en nieuwjaar!

2010-01-04T06:08:00.000-08:00

Hallo allemaal! Een tijdje geen blog geschreven... we hebben hier maar 1 computer en die is zo goed als altijd bezet... nu heb ik maar 30 minuten de tijd om wat tekst te tikken. Helaas mogen we geen foto's uploaden dus die komen wat later.Na het Olkhon island avontuur hebben we 3 dagen in Irkutsk gespendeerd waarvan we 1 dag naar Listvyanka (een dorpje aan het Baikalmeer) zijn geweest. In Listvyanka (waar werkelijkwaar NIKS te doen was) hebben we de Duitse jongen Kilian ontmoet. We hebben met z'n 3en Irkutsk en het nachtleven verkend.Toevallig ging Kilian met dezelfde trein naar Mongolie, we zaten zelfs in dezelfde carriage! Er waren nog meer toeristen in de carriage, 3 Duitsers en 2 Deense. Waar we al bang voor waren werd in de trein werkelijkheid: we zijn 31 dagen in Rusland, waar we maximaal 30 dagen mogen blijven. De Douane ziet dit bij de paspoort controle (welke in totaal 6 uur heeft geduurt) en we moeten een boete van 4600 Rub (100 Euro) betalen, we hebben dit bedrag niet. Gelukkig springt een Duitser bij door het een en ander te vertalen, we mogen naar de ATM op het station om geld te halen. Helaas... de ATM heeft het begeven en we zitten diep in de penarie. Als we niet kunnen betalen worden we de trein uitgezet. Gelukkig heeft Robin voor de reis twee 50 Euro biljetten meegenomen welke we kunnen inwisselen bij een Mongoolse dame.'s Avonds kruipen alle touristen bij ons in de coupe en drinken we wat vodka voor het slapen gaan. Omstreeks 6:20 komen we aan in Ulan-Bator en worden we opgewacht door een hostel medewerker die tevens onze taxi is. Als we bij het hostel aankomen blijkt de elektriciteit niet te werken, de hoofdlampjes komen dus goed van pas!

Na nog even geslapen te hebben maken we ons op voor het grootse nieuwjaars festijn op het grote Suchbataarplein, waar de president een speech schijnt te geven. Samen met de 7 touristen uit de trein (die toevalligerweis ook in ons hostel verblijven) gaan we uit eten, drinken we wat vodka in het hostel en gaan we naar het plein. Helaas is er geen president te bekennen, maar het is dan ook al 5 voor 12! Dan is het aftellen geblazen en drinken we wat champagne. We besluiten samen met Kilian op zoek te gaan naar een nachtclub, met gebarentaal komen we er wel. Het is een kleine club met een leuke dansvloer en lekkere beat. Na een biertje (Heineken!) begeven we ons al snel op de dansvloer waar veel mooie dames dansen. Hoe erg we ons best ook doen, ze lijken niet erg geinteresseerd, waarschijnlijk omdat we onze hiking boots, dikke kleding en "muts-haar" hebben. Rond 5 uur gaan we terug naar het hostel om lekker te genieten van de kater.De dagen erna spenderen we de dagen met Kilian en de 2 Deense dames (Kikki en Maibrith). Zo gaan we naar de film 2012 (met Mongoolse ondertiteling!) en gaan we uit eten. Ook bezoeken we een monastery en verschillende musea, waar we oude vrienden ontmoeten (2 Oostenrijkers waar we in Moscow mee omgingen). Omdat Kilian, Kikki en Maibrith naar Beijing gaan trekken we nu weer op met onze oude vrienden en 2 Britten. We besluiten om een 9 daagse tour te doen naar de Gobi woestijn. We verblijven in lokale "gers" zonder electriciteit en water. We weten niet of we per telefoon bereikbaar zijn. Uiteraard zullen we verslag doen van dit avontuur!
Nou de tijd zit er helaas op,

Michael en Robin.

Merry X-mas and a Happy New Year!

2009-12-27T01:03:00.000-08:00

We zijn een beetje laat maar wij willen iedereen een geweldige Kerst en een knallend nieuw jaar wensen! Volgens het weerbericht is het een witte Kerst geweest in Nederland, SUPER! Pas wel op de handjes tijdens nieuw jaar en we gaan er van uit dat jullie gewoon de nieuwjaarsduik doen!

Irkutsk, Olkhon island, Lake Baikal

2009-12-27T00:10:00.000-08:00

Na weer een lekker lange treinreis komen wij 's avonds aan in Irkutsk. We worden opgewacht door onze tourgids die ons naar het hostel brengt waar wij eerst een nachtje doorbrengen.

De volgende ochtend moeten we al vroeg op want Leonid (de tourgids) wachts ons op om 9.30. Vandaag hebben we een lange reis voor de boeg. We gaan eerst met een 4x4 landcruiser zo'n 3,5 uur rijden naar de rand van het Baikal meer. Het Baikal meer is het diepste meer ter wereld, evenals een van de grootste. Het meer is gevormd door twee aardplaten die per jaar 2 cm van elkaar verschuiven. Het meer bevat 1 / 5de van het totale zoete water in de wereld. Het is dus altijd drinkbaar en erg helder. (Over een paar miljoen jaar vormt Baikal de volgende oceaan die geheel Azie splijt).

De weg is al aardig ondergesneeuwt en er steekt een stevige wind op. (Leonid: "This is no longer a tour, it is now a expedition!") Onderweg nemen we een tussenstop voor wat Russische lunch. Dit is een heerlijk soepje, kleine dumplings (dit is een bolletje vlees met deeg eromheen), salades en natuurlijk droog brood. Leonid leert ons hoe je alles op de echt Russische manier eet. Het smaakt allemaal uitstekend.

Omdat de wind erg sterk is was het de vraag of de boot (eigenlijk het verroest, bevroren bootje) wel ging. Hier was eigenlijk geen twijfel over mogelijk, de mensen in de omgeving van Baikal zijn gehard door de natuur. We lopen over een riskante loopplank op het even of meer riskantere bevroren dek van het bootje. De kapitein wilt dat we benedendeks gaan omdat het toch wel gevaarlijk is. We horen wat rommelen en kraken als we naar Olkhon island voeren. Dit blijkt het ijs te zijn dat zich sinds de laatste overgang al is gaan ontstaan.

Aan de overkant aangekomen staat ons een leuk voertuig te wachten. Het is een oud militaire ambulance met vierwiel aandrijving en is bijzonder degelijk gebouwd (Leonid verteld ons dat de auto 20 jaar meekan zonder ook maar iets te vervangen). Zo'n stevige wagen is ook wel nodig want op Olkhon zijn geen asfalt wegen meer. We worden door elkaar geschud als de wagen over de bevroren modderwegen (bandensporen eigenlijk) raast. Het hele eiland zit onder de sneeuw, wat blijkbaar erg bijzonder is. Leonid verteld ons dat er NOOIT sneeuw ligt op Olkhon island. De locale bevolking in het busje verteld hem dit. Ze hebben dit nog nooit meegemaakt.

Na een toch wel oncomfortabele rit, dit ook omdat je door de kou om het halfuur naar de wc moet, komen we aan in het grootste dorp van het eiland; Khuzhir. In het dorp wonen zo'n 1000 mensen, de meeste hiervan Russen. In andere dorpen op Olkhon is de bevolking Buryati (geen idee of dit goed is gespeld). Buryati zijn in feite Mongolen die eeuwen geleden naar Rusland trokken.

Ons guesthouse blijkt gewoon een huisje van de lokale bevolking, maar dan een kamer extra. We eten Omul. Dit is de befaamde vis uit Baikal, die ook het meest word gevangen. Omdat in de winter het ijs natuurlijk is dichtgevroren kunnen er geen boten vissen op het meer. Op Olkhon is dit echter geen probleem; in de zomer vangen ze zo veel vis dat het genoeg is voor de winter (dit doet Rusland evenals met andere producten). Weer iets anders gegeten! Het smaakt goed.

Na het eten gaan wij ons wassen. Omdat er op Olkhon haast geen stromend water is, dus ook geen douche, doen wij dit in een traditionele banya. Een banya word ook wel stoombad genoemd. Het is in feite een sauna. Stenen worden verwarmd en als je hier water over gooit gaat het stomen. Een banya heeft drie 'hokjes'. In het eerste kleed je je uit. In het tweede was je je. Er staat een grote ton koud water en een pannetje. Je kan het koude water met warm water mengen. Het derde hokje is waar het echt gebeurd. Dit is het warmste hok en hier kan je de stoom creeeren. Leonid verteld ons dat er grote competities banyazitten worden gehouden, waar de temperaturen wel tot de 100 graden celsius kunnen oplopen. Wat er ook echt bij hoort is een sprint naar buiten om jezelf in de sneeuw te gooien (dit probeerden wij dus ook... onsuccesvol).

De volgende dag worden we al vroeg gewekt voor het ontbijt. Poeh! Alweer een hele maaltijd, we hebben moeite het erin te krijgen. Het is porridge en pannekoeken met een veelste zoete framboossaus (zelfgemaakt uiteraard). Als we buitenstappen staat Anatolio, een lokale vissersman op ons te wachten. Hij is vandaag onze chauffeur, en ook al spreekt hij geen engels, en zal het een ander over het leven op Olkhon island vertellen.

We stappen in in de oudmilitaire ambulance en trekken er op uit. Het is weer de vraag of we ons doel zullen bereiken door de dikke sneeuw. Na even rijden zien wij een andere voertuig (zelfde als van ons) vaststaan in de sneeuw. Een lokale man probeert tevergeefs de wagen eruit te graven wat vrijwel onmogelijk is omdat de wind meer en meer sneeuw aanvoert. We besluiten de man te helpen. Even later is de wagen eruit getrokken en vertaald Leonid waarom deze man zo nodig door de sneeuw heen wilt rijden. De man verteld dat zijn zoon op een noordoostelijke stuk van het eiland vastzit zonder eten, afgesloten van de andere dorpen door de bijna schouderhoge sneeuw. Omdat wij dezelfde kant op gaan rijden we uiteindelijk met twee wagens achter elkaar.

Ondanks de onmenselijke kou (vooral door de wind) is het landschap schitterend. Tussen de bevroren ramen door zien wij vanaf het westerlijke gedeelte van het eiland het Maloe Moe, dit is het stuk Baikalmeer tussen Olkhon island en het vaste land in het westen. We wagen het toch buiten te staan om met koude handen wat mooie foto's te maken.

Een stuk verder, na bijna een paar keer vast te hebben gezeten, komen wij aan bij het beboste gedeelte van het eiland. Hoe noorderlijker we gaan, hoe meer sneeuw er is. Het komt hier al tot de knie. De man die voor ons rijd komt steeds vaker vast te staan als hij een weg baant door het bos. We besluiten uiteindelijk terug te keren, omdat wijzelf niet per ce naar het noorden moeten. Het zou gevaarlijk zijn om met 1 auto te proberen terug te keren. Ondertussen is het al een tijdje verder dus gaan we maar lunchen. Anatolio maakt een tafeltje in het busje en er verschijnt weer vis op tafel. Leonid waarschuwde ons al dat we gek zouden worden van de vis. Het is niettemin erg lekker, vooral de warme thee!

Eenmaal weer uit het bos zetten we het voertuig neer en gaan we een stukje het ijs op. Eerst is het toch wel spannend, omdat we veel gekraak horen. Dit komt omdat nog niet het hele meer is bevroren en het water tegen de ijsplaten beukt wat een soort van kettingreactie heeft. Het is eigenlijk nog maar net winter en het ijs is al zo'n 30 cm dik. Over een maand zou het 1 meter dik zijn, genoeg om er met een auto overheen te rijden. Helaas kwamen wij hier te vroeg voor. Voorderest rijden we nog wat over het eiland en laat Anatolio ons de mooiste plekjes zien, waaronder 'Shaman Rock', een van de vijf meest spirituele plaatsen op aarde. Misschien omdat hier zoveel energie is, of gewoon omdat de wind hier het koudst is, bevriezen onze neusen bijna voor het echt! Ons gezicht, wat het enige stukje open is van ons lichaam, is rood door de kou. Gelukkig merkt Leonid op dat onze neus wit word, waarna we op een drafje naar het busje te gaan.

Die avond eten we gebakken vis met een soort van kleine bruine erwt. Erg smakelijk! We nemen weer een lekkere banya.

De volgende dag is een dagje 'vrij' voor ons zelf zonder Leonid etc. We besluiten naar het haventje te lopen. Ziet er wel gaaf uit al die boten op het bevroren water! Voor de hele kust liggen er grote stukken afgebroken ijs op een hoopje. Door de harde wind is het ijs zo gaan beuken dat het kapot ging en over elkaar heen gaat. Verder lopen wij, met een aantal honden (elk huishouden heeft zo'n 1 a 2 honden) naar een bos waar we wat sneeuwpret hebben. Gelukkig deze dag bijna windstil wat het erg aangenaam maakt.

Na alweer een stevig ontbijtje is het helaas (of gelukkig?) tijd om terug naar het vaste land te keren. We gaan met het bootje nu echt door het ijs heen en komen na 10 minuten aan. Leonid verteld ons even te wachten terwijl hij de auto haalt. Na zo'n 35 minuten zien wij hem terug komen lopen. Hij verteld ons dat de auto niet wilt starten. Best wel logisch leek ons na een paar dagen in -35 graden. We lopen naar zijn landcruiser, waar hij zn best doet de motor op te warmen. Hij legt ons uit wat er aan de hand; zijn speciaal apparaat dat nodig is de motor op te warmen gaat op 220v. De man waar hij zijn auto had geparkeerd, zei dat hij 220v had, maar bleek 180v te zijn. Maar goed, na 2 uur wachten is de auto nog niet aan de praat en zijn onze voeten bevroren. Leonid besluit de auto naar de dichtsbijzijnde 'emergency post' te laten slepen en het daar te proberen. We stapten om half drie van de boot af, en gingen uiteindelijk na 7 uur, en een tal van koppen thee met koekjes, op weg terug naar ons hostel in Irkutsk.

(Hotel) Novosibirsk.

2009-12-27T00:03:00.000-08:00

Ik zal het dit stukje maar kort houden. Novosibirsk is een oersaaie stad waar geen ene reet te doen is.

We komen aan met de trein midden in de nacht. Hier hadden we eerst niet op gerekend omdat we nog niet wisten dat alle treintijden in Moscowtijd stonden. Gelukkig is het een goed hotel en krijgen we een gratis halve nacht erbij. In slaap vallen blijkt erg lastig aangezien we een aardig tijdje hebben gelegen in de trein, dit gecombineerd met het doorkruizen van alweer een tijdzone.

De eerste echte dag in Novosibirsk bekijken wij de paar dingen die er te zien zijn. Een groot standbeeld van Lenin en (alweer) een kerk. Het is best een grote stad, maar totaal niet toeristisch. De dag erna brengen wij bijna geheel in het hotelkamer door, waar wij gelukkig een schitterend uitzicht hebben op het grote treinstation en het drukke plein ervoor.

Eerste lange treinreis en Yekaterinburg

2009-12-16T07:06:00.000-08:00

Vanuit Nizhny Novgorod vertrokken wij naar Yekaterinburg. Dit was de eerste lange treinreis van de transsiberie lijn, een rit van 21 uur. Wij slapen in de platskartny, deze wagon is eigenlijk een grote slaapzaal. Je kan het je voorstellen als een normale slaaptrein waar geen deuren in de coupe's zitten en een extra bed op de plaats tegenover de 'deur'. Het licht staat hier altijd aan. Gelukkig kunnen we door het geluid en licht heenslapen. We eten een soepje met wat brood (brood zit standaard bij de russische maaltijd) in de restauratiewagon. Deze wagon hadden we wel wat groter verwacht in plaats van de 4 bankjes die er stonden. De reis verloopt soepel, komen alleen 2 uur later aan dan we hadden gedacht. We lazen het treinticket verkeerd. Dachten dat we om 15.12 aan zouden komen, maar dit was de datum. ;)

In de trein bereidde we ons al goed voor op de kou. Aangekomen op het station proberen we tevergeefs uit te vogelen welke bus, metro of tram naar ons hostel gaat. Met een goedkope taxi komen we aan. Er zijn helaas weer geen andere gasten in het hostel, wat we erg jammer vinden. Het hostel lijkt wel gewoon een huis van iemand. Gewoon een flatje! We kunnen nu wel doen wat we willen. We eten in een standaard russisch restaurant. Je kiest iets uit van voor de vitrine, men weegt het af en je betaald. Het eten bestaat uit rijst of patat, kip of ander vlees en een russische salade.

Eenmaal weer terug in het hostel praten we nog wat met onze ouders door middel van een kop telefoon en microfoon op de computer. Altijd leuk om wat vertrouwds te horen. :)

De volgende dag maken we een aardige wandeling door de stad, zover dat mogelijk is in de kou. We zien een grote oude TV toren en een permanent circus, ziet er allemaal mooi uit. We bezoeken de Romanov deathsite, dit is een gedenkplaats met een groot monument voor de Romanovs, evenals een kerk. De Romanovs waren de laatste lijn van tsaren in Rusland. Zij werden vermoord door tegenstanders die de lichamen tevergeefs op gruwelijke wijze probeerden te verbergen. Verder lopen wij nog wat langs de bevroren rivier die door Yekaterinburg voert.

Na wat boodschapjes te hebben gedaan keren wij terug naar het hostel waar wij er toch aan moeten geloven. Koken! We hadden een heerlijk maaltijdje in ons gedachte met gebakken aardappeltjes en groente etc. Omdat ze in de, niet al te grote, supermarkten van Rusland niet alles verkopen, is het resultaat rijst met sperziebonen en tartaar. Niettemin en redelijk geslaagde maaltijd.

De dag erna bezoeken wij het legermuseum van Yekaterinburg. Hier zijn veel dingen te zien (en voor de Russen te lezen) over de WWII, en vooral over de materialen. Erg interresant. Een hele verdieping is gewijd aan, wat wij later lezen, een Amerikaanse spion-piloot die in de jaren '60 neer werd geschoten boven Rusland. Dit is een van de redenen waarom Amerika en Rusland elkaar niet goed liggen.

Vanavond maken wij, al zeggen we het zelf, een lekker maaltijdje. We nemen de overige zakjes rijst van de vorige dag, doen er een handig potje Uncle Ben's (verschillende soorten paprika's en een zoute saus), en wat kipfilet. Het resultaat is verbluffend!

's Avonds doen we niet zo veel meer. We relaxen totdat het tijd is naar het treinstation te gaan. De trein vertrekt om 4 uur lokale tijd (dat is 2 uur Moscow tijd, 12 uur Hollandse tijd), dit betekent dat er geen bussen of trams meer rijden, helaas! We moeten dus gaan lopen. Dit is makkelijker gezegd dan gedaan, het is namelijk spekglad buiten. Als het sneeuw in deze kou vriest dit bijna meteen vast op de grond, wat het moeilijk maakt weg te halen. We lopen over ijs die er al lag toen we aankwamen. De stoepen van Rusland zijn ook niet echt recht toe recht aan, wat het bijna lijkt op een hindernis baan. Gelukkig gaat alles goed en komt het station in zicht... maar het noodlot moest weer toeslaan. Op zo'n 70 meter van het station af komt Robin spectaculair ten val waarbij hij zijn rib licht kneust. (Dit komt vooral door de zware bagage en dat ik de val niet kon weren met mijn arm). In het station zelf 'kopen' we dan ook maar heerlijke stoelen om op te zitten tot de trein er is.

Nizhny Novgorod (2e + 3e dag)

2009-12-16T06:15:00.000-08:00

Na een avondje de Lonely Planet raadgepleegd te hebben, zijn we nog niet veel verder gekomen. De ideeen waren er wel, maar het blijft gewoon lastig het vervoer te plannen. We kunnen aardig het cryllisch omzetten in ons alfabet, maar dit helpt niet erg veel. Eerst nemen we de marshrutka naar het centrale station. Een marshrutka is een kleinere versie van een stadsbus die op vele plekken stopt en vrijwel niks kost (14 rubles als je instapt, maakt niet uit waar je uitstapt). Dit is tevens ook zo bij de metro, vandaar ook dat je weleens een paar zwervers ziet slapen in de achterste wagon.

Maar goed, om op het verhaal terug te komen.. Het plan was dus om tram 1 te nemen die ons naar het kremlin te voeren. Helaas gaat niks zoals gepland, blijkt dus dat de tram niet over de brug (over de Oka rivier) kon. Tenminste, dit vernomen wij van een russische dame, die spontaan op ons afstapte en haar levensverhaal begon te vertellen in het russisch. Het enige wat we verstonden is dat ze Natalie heet. Een andere russische leidde ons naar een andere bus, die ons naar nog een andere bus bracht, die ons uiteindelijk naar het kremlin bracht. Na zo'n 2 uur zijn we er dan.

Binnen de muren van het kremlin stonden een tal van militaire voertuigen, een kerk en een monument voor de russische doden tijdens WWII. Een eeuwige vlam symboliseerde dit, hier zijn er trouwens meerdere van te vinden in Rusland. Ook hebben we hier een mooi uitzicht over de Volga en de Oka die bij elkaar komen. Michael neemt hier aardig wat foto's van, wat niet al te makkelijk is als je handen bevroren zijn.

Inmiddels alweer bevroren zoeken wij een cafeetje op om even op te warmen en te lunchen. Hierna gaan we naar de beroemdste straat in Nizhny Novgorod; Bolshaya Pokrovskaya. Grappige standbeelden vormen hier het straatbeeld en aan het einde van de straat staat een imposant standbeeld van Maxim Gorky, een schijnbaar beroemde schijver. Daarna steken wij de brug over de Oka rivier te voet over, wat aardig koud was omdat er een stevige wind stond. Wij slapen vannacht lekker.

De volgende dag herinneren wij als een helse dag. Michael had op de reis naar het kremlin een mooi monument gezien. Wij probeerde deze op gevoel (slecht idee) terug te vinden. Na een paar bussen komen wij op bijna hetzelfde punt terecht als waar wij begonnen, en zien wij het best wel imposante monument. Ook hier weer een eeuwige vlam. Toen we de bus uitstapte kregen we een klap in ons gezicht door de kou. Wij hadden ons niet gekleed op de -23 graden, hierdoor werd alles een stukje minder leuk. De kou beinvloedde ons buskeuze, we namen namelijk de eerste bus die stopte omdat we het gewoon te koud hadden. We wisten niet waar we uit zouden komen, dit konden we ook niet zien wat de ramen waren bevroren. Dit gebeurde steeds weer, wat als resultaat had dat wij geen idee hadden waar we waren en hoe we terug konden komen. Hierdoor kwamen wij echt bijna te laat bij de trein. (Een halfuur van te voren!)

Nizhny Novgorod.. (of als de Russen zeggen; Gorky)

2009-12-13T05:36:00.002-08:00

Nizhny Novgorod, eens of een paar keer wel de capital of Rusland geweest. Het is de derde grootste stad in het land (denken we). De stad heeft helaas geen grote metro. Die was toch wel erg handig vonden we, we doen het nu met bussen, trams en onze voeten.
We komen 's avondslaat aan In Nizhny, waardoor het al een stuk moeilijker is om de weg te vinden. Dit is normaliter al een drama, dus kan je nagaan! Gelukkig zat er een aardige Rus in onze coupe die ook daar van de trein stapte en ons naar het dichtszbijzijnde (en enige) metrolijn wees. Deze nemen we tot de laatste stop. En dan begint het zoeken! We hebben totaal geen idee waar we zijn. De Rus probeerde het ons te vertellen, maar we werden er niet wijzer van. Na een halfuur in de ronde te hebben gelopen besluiten we maar een (dure) taxi te nemen. Zonder een taxi hadden we het echt nooit kunnen vinden.

Het was het goedkoopste hotel dat Michael kon vinden op internet, en dat blijkt inderdaad wel. De lift is gemaakt voor vier personen, maar er passen er maar twee in. Soort van Sovjetlift? Als we de deur van onze (shared) gang willen openmaken lukt dit niet. We verdenken dat de oude tang haar sleutel erin heeft laten zitten. Na wat gedoe eindelijk in de kamer. Een hotel heeft wel het voordeel van privacy, waar we eigenlijk niet vee behoefte aan hadden na Suzdal. Maarja, het is niet anders. We slapen deze nacht lekker..

..lekker lang! Opgestaan om zo'n 12 uur, langzaam aan douchen en naar buiten de kou in. Het is hier ook weer een stuk kouder dan de vorige stop. -13! Hier zijn we al haast niet tegen opgewassen, dus we doen weer een laagje kleren meer aan. We kijken nu eerlijk gezegd niet meer zo uit naar Mongolie, waar het schijnt -30 kan worden.

Maar goed, we zijn er nu dus we moeten natuurlijk wel wat doen. De receptioniste van het hotel probeerd ons vriendelijk te vertellen welke bus naar de leuke bezichtegingen gaat. Wij zijn onszelf niet als we eerst eens lekker de verkeerde kant op gaan! De verkeerde bus naar het armzalige vliegveld, wat moeten we hier nu weer! Het rare aan de bussen in Rusland is dat de meeste niet dezelfde weg terug gaan en geen passagiers meenemen. We gokken de volgende bus maar (de eerste komt na een kwartier), gelukkig gaat deze goed... dachten we. Na een warme maar langzame rit van anderhalf uur zijn we beland in een buitenwijk. Geen idee waar we zijn en waar we heen moeten terwijl onze handen eraf vriezen. We besluiten dezelfde bus terug te nemen en rond te kijken nabij het hotel. Een verloren dag wat wel jammer is. We duiken de Lonely Planet in en stippelen onze route voor morgen precies uit!

Suzdal (en Vladimir)

2009-12-13T05:36:00.001-08:00

Op 8 december stapten we op de trein naar Vladimir, een redelijk korte treinreis van 3uur en 15 minuten. Het was wel even zoeken naar het juiste perron en trein, we moesten namelijk naar perron 1, daar bleken er meerdere van te zijn. Gelukkig hadden we goed gegokt en konden we plaats nemen op onze 3e rangs zitplekken. Het was even proppen met alle tassen (er zaten namelijk nog 4 andere passagiers in het hokje) maar het is redelijk confortabel zitten. Een lunchpakket bestaande uit pinda’s, een croissant, yoghurt en spa rood kregen we er gratis bij. Om de treinreis wat aangenamer te maken zijn er in elke coupe wat televisies opgehangen zodat je je niet hoeft te vervelen. Eenmaal aangekomen in Vladimir worden we al opgewacht door de taxi chauffeur van het hotel, welke ons naar het hostel 35 km verderop brengt. Het is een splinter nieuw hostel (Godzilla’s) en tot onze verbazing waren we de enige gasten… niet heel erg leuk dus.

Suzdal is een stad met extreem veel kerkjes en gouden “domes”, maar verder valt er niet veel te beleven. We hebben lekker rustig aangedaan en het dorpje bekeken. Het is hier echt super rustig op straat, als het donker is zie je zelden iemand lopen. Het lijkt wel een soort van spook stad, vooral als je ‘s avonds de honden hoort huilen tegen de maan. Helaas zijn 2 dagen voor Suzdal toch echt teveel en hebben we de 2e dag in Vladimir doorgebracht, waar overigens nog minder te doen was als in Suzdal. Het is best raar om met het openbaar vervoer te gaan hier in Rusland, je weet nooit waar je heengaat / beland, je hoopt dat de mensen aan wie je met gebaren dingen vraagt het beste met je voor hebben. In Vladimir kwamen een stel, naar wat wij dachten dronken, politie agenten naar ons toe om de visa’s en registraties in te zien. Gelukkig gingen ze al snel weg en hebben ze niets verkeerds kunnen ontdekken. Het is in Suzdal en Vladimir trouwens een stuk kouder als in Moscow, we denken zo’n -8 graden maar zeker weten doen we het niet, er ligt geen sneeuw maar de daken zijn wel bedekt met wat bevroren douw.

Na 2 dagen zijn we het helemaal zat in dit afgelegen spook dorpje en zijn we blij dat we naar Nizhny Novgorod kunnen!

7 December, laatste dolle dag in Moscow

2009-12-13T04:46:00.000-08:00

Poeh! Even nadenken wat er ook alweer is gebeurd, al een tijdje geleden dat we de blog hebben bijgewerkt... Helaas geen foto's erbij! In deze mediatheek zit geen USB aansluiting voor de fotocamera! (De letter 'L' van het toetsenbord is trouwens ook verrot)

Ohja! Toen we opstonden vandaag, ontbeten en uit het raam keken zagen we... sneeuw!! Er lag wel een paar centimeter, genoeg om een sneeuwpop mee te maken. Maar goed, dat deden we maar niet, we hadden al een ander plan.

Met (natuurlijk het kan niet anders) de metro begeven wij ons eerst naar een van de drie treinstations in Moscow om de treintickets te halen. Gelukkig is dit treinstation voorzien van informatiebalies en worden we goed geholpen met het behalen van al onze tickets. Toch wel een pak van ons hart dat we bijna alle tickets in handen hebben nu, alleen die van naar Ulaanbaataar (Mongolie) nog.

Na een lekkere hotdog gegeten te hebben gaan we, na wat sneeuwpret, naar Novodevichy monastery / cemetry. Dit is de begraafplaats voor belangrijke personen in de Russische geschiedenis op Lenin na, die ligt op het Rode Plein in Moscow. Onder andere liggen hier Einstein, de vrouw van Putin, en een tal van Russische presidenten. De begraafplaats brengt een mooie sfeer met zich mee, zeker nu het bedekt is met sneeuw.

Hierna gaan we terug naar de buurt van ons hostel waar wij een leuk (maar chic) sushi restaurant zien. Waarschijnlijk het beste eten van de trip tot nu toe!

De nacht die volgt zal voor altijd in ons geheugen staan. Het begint onschuldig met wat poker om zo'n 600 rubles, we spelen met onze nieuwgemaakte vrienden en al gauw vloeit de vodka rijkelijk (een shot als iemand verliest of een goeie pot wint!). We delen een rondje bier uit nadat Robin heeft gewonnen. Het pokeren gaat nu toch al een stuk slechter aangezien we toch al het een en ander op hebben. Als het pokeren over is besluiten we wat tequila te gaan halen bij de dichtsbijzijnde supermarkt, superglad op straat dus best wel gevaarlijk! Eenmaal terug in het hostel gaat ook de tequila makkelijk de keel door en al gauw staan we met z'n allen buiten dronken sneeuwballen te gooien naar elkaar!

Helaas heeft al het goeie in het leven ook z'n downside. Robin bracht de halve nacht halfslapend door op het toilet, en we voelden ons toch niet helemaal happy de volgende ochtend. Achja! Weer een ervaring rijker, voorlopig hoeven we niet zo veel drank meer. (Je had gelijk pap ;D)

6 December

2009-12-06T08:57:00.000-08:00

Bedankt voor alle leuke reacties!!! We zullen proberen om alles up to date te houden, soms is dit lastig omdat in elk hostel waar we tot nu toe zijn geweest geen USB aansluiting is om de camera op aan te sluiten. In de stad Perm zijn meer dan 111 doden gevallen bij een brand in een club, volgens mij word er morgen een dag van nationale rouw afgekondigd en vinden er herdenkingen plaats.

Lekker uitgeslapen want pakjesavond was laaaaaang!.. *Kuch* Eigenlijk gingen we al om 12 uur naar bed maar het sliep gewoon te lekker. We hopen dat sinterklaas een goed feestje in Nederland heeft gegeven! Zal vast wel, die oude rakker! Maar goed. We (Michael: Robin alleen) stonden om 1 uur op(Michael al om 11 uur). Tja wat valt er eigenlijk te vertellen van vandaag. We wouden eerste onze tickets voor de transsiberian treinreis ophalen bij het treinstation. Even zoeken dus weer met de metro, maar zo gebeurd want we zijn er inmiddels goed in geworden russisch te vergelijken. Eenmaal aangekomen bij het loket na een halfuur zoeken (staat nergens hoe het station heet, he hebt er namelijk een paar dicht bij elkaar). Eindelijk loket gevonden is ie dicht! Blijkt dat het loket maar 10 minuten open is om de 2 uur! Nou we waren dus een halfuur te laat, en we hadden geen zin om te wachten. Tickets konden we ook ophalen bij een ander station dus gingen we daar maar heen... dat was het plan dan. Na een UUR hadden we nog steeds de ingang van de metro niet gevonden. Echt vreemd! De metro waar we uitkwamen was alleen maar een uitgang! Blijkt dat ingang aan de overkant van de grote laan te zijn (kleine deuren dus moeilijk te zien). Zo hebben we wel gemerkt dat de vriendelijkheid van de politieagenten best wel varrieerd. De eerste die we vroegen sprak geen engels en had ook geen zin ons verder te helpen. De volgende agent wees ons wel de weg.. ofwel probeerde hij, hij stuurde ons helemaal verkeerd. De 3e agent sprak geen engels, maar wees wel goed. Nu het al een uur later was, dus dichtbij het donker worden, besluiten we binnenin het kremlin te gaan.

Na weer een controle voordat we door de 'muren' van de kremlin konden, waren we er dan! Dus hier word Rusland geregeerd!.. Ziet er wel mooi ui, maar zoals altijd mooier van de buitenkant dan binnenkant. (Binnen is het natuurlijk wel lekker warm, wat het dus balanceerd!) Het is vandaag waarschijnlijk -2 ofzoiets, maar de wind maakt het zoals gewoonlijk gevoelstemperatuur -5, erg kil dus! We lopen overigens nog steeds in dezelfde kleren (excl. onderbroeken, sokken) dus we maken ons nog geen zorgen. Eenmaal we uit het kremlin zijn is het donker en zijn we bevroren. We gaan dus weer lekker in de metro en opzoek naar een intercafe om foto's (en videos; wat dus niet lukt) te uploaden en blog bij te werken. We zoeken ons weer de tandjes, erg vermoeiend! Dit kost ons zeker de helft van de dag! Met drie kaarten in de hand worden we er niet wijzer van waar we nu eigenlijk zijn.

Na even zoeken zitten we in de goede lange straat. Inmiddels uitgehongerd lopen we eerst een restaurant binnen om te bunkeren. Het blijkt een erg sfeervol restaurant te zijn, met goed en redelijk goedkoop eten, wat trouwens erg snel word bereid! In rusland is het normaal brood bij het eten te nemen (we denken als voorafje). We nemen dus de gok en bestellen er wat brood bij. Dit is erg simpel een paar sneetjes en kleine pistoletjes met wat (kruiden?)boter erbij, goed om te maag te stillen tot het eten er is. Michael heeft bbq spareribs met friet en Robin kiest als voorafje (natuurlijk het kan niet anders) NOODLE SOUP, en als maincourse kip shish kebab met gebakken aardappels. Trouwens wel wat groente erbij om het gezond te houden. (Elke ochtend een appeltje bij het ontbijt btw) Na het eten zoeken we het internetcafe op, wat ons weer wat tijd kost. Dus ja! Zie hier het resultaat!

5 December

2009-12-06T08:36:00.000-08:00

Vandaag hebben we lekker uitgeslapen tot een uurtje of 12. Nadat we ontbeten en gedouched hadden trokken we er te voet op uit naar Red Square (het Rode Plein). Het is inmiddels al wat kouder geworden merken we, sneeuw is op de daken en auto's ook al aanwezig, handschoenen en muts hebben we gelukkig meegenomen.

Op Red Square hebben we onze ogen uitgekeken, een enorme rood-bruine muur kathedralen en een schaatsbaan.(Vaak word gedacht dat het St. Basil's kerk het kremlin is. In feite hoort dit niet eens bij het kremlin! Een kremlin is als het ware een muur met daarin verscheidene gebouwen, kerken met daar omheen een muur. In de geschiedenis vormde dit vaak het begin van een stad, ofwel het centrum). Wat meteen opvalt zijn de zeer grote hoeveelheid bruidsparen, ze zijn allemaal met hun limosine naar Red Square gekomen om foto's te maken. Er staat een file van limo's, van ford- tot aan hummer-limo's. We hebben de St. Basil's Cathedral van binnen bekeken en zijn toch weer tot de conclusie gekomen dat het er van buiten toch mooier uitziet (deels omdat we niet zo religieus zijn aangelegd). Ook hebben we de Armory bezocht, wat zich in het Kremlin bevindt, hier is een strenge controle op wapens of explosieven, dus de tassen moesten weer eens opengemaakt worden. In de Armory staan veel mooie artifacten tentoongesteld, waaronder gouden koetsen en wapentuig. Helaas was het te laat om nog een rondje door het Kremlin te lopen dus gingen we terug naar het Rode Plein om hier deze in het donker te aanschouwen. Het Kerst gevoel komt bij ons wel naar boven, kerstbomen overal!

4 December

2009-12-06T08:19:00.001-08:00

Vandaag moesten we "vroeg" opstaan (9:30) omdat we naar naar Moscow gingen. Nadat we de tassen hadden gepakt (1 grote rugtas en 1 kleine "dag rugtas" perpersoon) gingen we per metro naar het metro station Moscovskaya. Hier wachtten we op de bus naar het vliegveld, wat een ongelovelijk gedoe zeg met 2 rugtassen. Eenmaal op het vliegveld aangekomen was het even zoeken naar de juiste incheck-balie want dat gaat nu eenmaal niet zo snel als niks in het Engels is aangegeven.

Na 1 uurtje vliegen arriveren we in Moscow, waar een taxi van het hostel (Napoleon hostel) al klaar staat. Helaas komen we in een file naar het centrum terecht waardoor de tocht 2 uur(!!!) duurt. Voordat je bij de ingang van het hostel bent moet je nog 4 verdiepingen per trap omhoog, dat is niet niks met al de bagage. Uitgeput komen we dan ook aan in het hostel, het is veel ruimer dan in St. Petersburg. We hebben meteen onze visa's laten registreren (want je moet je in elke stad waar je langer dan 3 dagen blijft laten registreren), gelukkig kon dit in het hostel zelf gedaan worden. We hebben vandaag heerlijk gegeten in een typisch Russisch cafe-restaurant (genaamd Tepemok) waar ze heerlijke pannekoeken met allerlei lekkernij erop verkochten (hotdog, caramel en banaan met chocolade).

's Avonds hebben we met wat hostel-genoten poker gespeeld, vodka en bier gedronken tot diep in de nacht. Helaas hebben we geen enkel potje gewonnen en hebben de Oostenrijkers de 200 Roebels(van ons, 1000 Roebels hele pot) in de wacht gesleept.

3 December

2009-12-03T07:48:00.001-08:00

Vandaag gelukkig wel op tijd voor ontbijt en een warme douche. De helft van onze medebackpackers slaapt nog, omdat zij tot laat in de nacht zijn gaan stappen. Wij hadden al andere plannen in ons hoofd voor de volgende dag dus we stonden op tijd op.

Met de gedachte een nieuwe 'strippenkaart' te kopen bij de metro gaan wij naar het loket. Toch nog erg onduidelijk maar het was gebeurd. Zo gezegd zo gedaan gaat Michael eerst door het poortje, daarna na de kaart te hebben aangegeven gaat Robin. Oei! Een oude Russische vrouw dringt op de een of andere manier voor met haar kaartje voor de scanner te leggen (terwijl ik voor haar in het poortje sta), waarna er iets misgaat en er een alarm loeit. Een mollige vrouwelijke controleur in een veel te klein hokje blert (Russisch natuurlijk) door haar luidspreker. Ik loop vragend naar haar toe, vragende of ze Engels spreekt. Met wat gejauw en gezeur stuurt ze me terug naar het ticketloket. Hier aangekomen vind ik een even zeurderige en totaal niet behulpzame dame die mij gewoon niet verder kan helpen. Erg geirriteerd probeer ik uit te leggen dat het alarm afging en dat ik naar het loket werd gestuurd. Gelukkig kwam er een slecht sprekende student aan die mij wat hielp en ik even later uiteindelijk door het poortje het perron op kon.
Het metrosysteem is best wel slim bedacht, en helemaal niet moeilijk te begrijpen. Met een klein plattegrondje van het netwerk en wat tekensvergelijken komen wij al gauw aan op de plaats van bestemming. St. Isaac's kerk weer! Maar deze keer wel open. Maar het zou geen dag in St. Petersburg zijn als er niet weer iets misging. Na duidelijke COLONNADE te hebben gezegd tegen de kassadame krijgen wij 2 tickets voor het MUSEUM. We wisten eigenlijk al dat het niet zou gaan werken, maar toch probeerden we naar boven het COLONNADE op te gaan, helaas ging het niet want we hadden toch echt een MUSEUM ticket... Nou ja je weet nu eenmaal hoe het gaat, we gingen terug, kregen het geld terug (zonder moeite deze keer) en kregen het goeie ticket.

Een leuke wenteltrap leid naar boven de kerk-dinges. Wow! Best wel een mooi uitzicht hierboven! Wel erg koude wind, maar dat weerhoud Michael er niet van mooie foto's te schieten.
Hierna waren we van plan naar een railway museum te gaan, dus we hoopte op allemaal mooie treinen. We pakken de Lonely Planet erbij, kijken op het te kleine kaartje, en kiezen een van de mogelijke straten. We kozen wel de goede weg, maar liepen mistens 2 keer zo ver door. We vonden een informatiekaart op straat (erg handig) en kozen de goede weg. Daar aangekomen lijkt het museum niet echt een museum te zijn, maar meer een soort van kantoor. Gelukkig zijn er twee railway musea in Petersburg. Het ongelukkige was dat de 2e keuze railway museum op de plek was waar we eerst uitkwamen bij de infokaart. We lopen dus weer helemaal terug en beginnen onze knorrende magen te voelen.
Hongerig lopen we een klein restaurantje in en eten wat warms (de rijst smaakte alleen een beetje raar! Hopen dat we niet ziek worden). Eenmaal aangekomen op het goede railway museum is het alweer donker als we naar 'binnen' gaan. Het is een buitenlucht museum met allemaal oude Russische treinen. We komen een Russische treinfanaat-student tegen die ons het een en ander uitlegt, waarna hij zelf zn gang gaat en foto's maakt. Het ziet er allemaal wel gaaf uit, zeker een wagon waar een nucleaire raketlanseer-toestand opstaat. Echt de Sovjet tijd dit!

Eenmaal uitgekeken besluiten we onze visa registraties op te halen bij het visa service bureau. Hierna kijken we wat rond op zoek naar een internetcafe, waar we dit typten! We gaan nu de foto's uploaden, hopen dat het lukt! :D

p.s. aan de rechterkant van de blog staat een linkje naar de Picasa website waar meer van onze foto's te vinden zijn.

2 December

2009-12-03T07:05:00.000-08:00

Uiteraard beginnen we de woensdag met een simpel ontbijtje.. althans, Michael dan, Robin was een beetje laat met opstaan; 12 uur. Maar dat is in feite 10 uur (het is 2 uur later waar wij zitten) dus best een redelijke tijd.. maar toch de laat voor een ontbijtje en een warme douche! Eenmaal klaar begeven wij ons (met de metro uiteraard) naar de St. Isaac kerk waar je, naar horen, een mooi uizicht over St. Petersburg hebt. Maar helaas! We waren vergeten, ofja het is ons nooit verteld, dat al van dat soort musea etc gesloten zijn op woensdag! Woensdag rustdag dus.

We besloten maar een (aardig stevige) wandeling te maken in de richting van Peter & Paul fortress. Geen idee eerlijk gezegd waarneer het is gebouwd en waar het voor dient, maar verder ook niet erg boeiend. Zag er wel mooi uit. Even lunch in een cafe in het fortress, was erg lekker. Vooral ook lekker om binnen te zitten! Het is toch wel koud zo in de buitenlucht de hele dag, zeker met die gure wind. Ik denk dat de gevoelstemperatuur een beetje slingert tussen het vriespunt en 4 graden. Eenmaal ons buikje vol is begint het al donker te worden, dat is dus rond half vier al. Voorderest lopen we nog wat in de ronde nabij de Nevsky Prospekt (de grootste laan in Petersburg). We konden het helaas niet laten om bij de McDonald's te gaan eten, we hadden er gewoon te veel trek in. Na wat friet hebben we nog wat Russische Vodka gedronken in de bar, waarna we terug gingen naar het hostel.

The Hermitage

2009-12-01T12:48:00.001-08:00

De volgende ochtend staan we al vroeg (11 uur) op, ontbijten we simpel
en stappen we de deur uit. REGEN! Na we met handen en voeten een 10
trippen card kochten gaan we met de metro naar de Hermitage, het
Russische staats museum. Wel mooi, maar al snel vinden we het te warm
en saai. Uurtje later zijn we met een roommate aan het eten in een
Duits restaurant, met vodka natuurlijk!

Eerste impressies Rusland

2009-12-01T12:30:00.000-08:00

Om 14.15 was het dan het dan zover.. Nou ja, voor het vertrek eerst
'even' afscheid nemen. Met de tranen nog half op ons gezicht liepen we
door de douane. Na een grondige inspectie (schoenen uit en een
vragende blik toen bij het fouilleren Robin's beenbuidel werd
gevonden) liepen we door zo het vliegtuig in. Na een vluchtje van 2
uur even overstappen in Riga, Letland en dan nog een uurtje naar St.
Petersburg. Daar aangekomen een taxi naar het anders onvindbare
hostel. Eerste indruk Rusland? Gore en stoffige auto's. Eerste indruk
Russen? Best behulpzaam. Maar goed, aangekomen in het hostel krijgen
we een kleine rondleiding (3 kamers) en proberen daarna te slapen. Dit
gaat lastig met 10 andere backpackers; er is altijd wel iemand die
snurkt.

Trein nieuws 3 dagen voor vertrek

2009-11-27T16:22:00.000-08:00

Dit persbericht kwam ik tegen op www.nu.nl:

MOSKOU - Door een treinongeluk tussen de Russische hoofdstad Moskou en de stad Sint Petersburg zijn vrijdag zeker 22 mensen om het leven gekomen. Meer dan vijftig mensen raakten gewond.

Dat heeft een woordvoerder van het Russische ministerie voor Noodtoestanden gezegd tegen staatspersbureau ITAR-TASS. Drie of vier wagons van de trein ontspoorden. De Neva Express tussen de beide steden is een van de drukste treinverbindingen van Rusland. Het ongeluk gebeurde tussen Alesjinka in de regio Tver en Oeglovka in de regio Novgorod.
Mogelijk aanslag

Volgens anonieme bronnen binnen het veiligheidsapparaat gaat het mogelijk om een aanslag. Bij de plaats van het incident is een kleine krater gevonden. In 2007 ontspoorde op dit traject een trein na een bomaanslag. Daardoor raakten dertig mensen gewond.

Een beginnetje

2009-11-24T05:52:00.000-08:00

Aangezien wij op reis gaan willen wij dit graag met jullie delen, daarom hebben wij deze blog aangemaakt. We zullen deze blog zoveel mogelijk up-to-date houden tijdens onze reis.